Öfkenin Adını Koy

Devrilen bir çınarnasıl uzanırsa boylu boyuncaöylece düştü kollarınakan-revan içinde dostundonup kaldı soluk bir gülümseyişçocuksu kıvrımında dudaklarının

Kaşın seyirmeye başladı birdenyüreğin körüğü üflüyoriçindeki cehennemive bir boşluğa nasıl çarparsa deli suöyle uğuldamakta kulaklarınbir bora patlıyor göğsünün okyanusunda

Ne ki tutulmuş nalçalı seslerleumudun köşebaşlarıkorsanlar dalgalandırıyorsenin deli rüzgarlarınla bayraklarınıve yitiriyorsun yolunubalta kesmez ormanında öfkenin

Bil ki dostunda değil çekilen tetiksenin umuduna, unutma bunukör bir öfke delirtmesinyıkmasın yaşamın direnciniunutma ki her köşebaşındabunca dostun kurumadı hâlâ kanları

Hele dik tut başını öncehaykır yıkılmadığını, tükenmediğiniyüreğindeki yalım nasıl olsakorlaştırır zamanın çeliğinisen önce öfkenin adını koyyanıltmasın yüreğini