Kuş Ölümleri

Gittikçe yalnızlaşıyorum bir sen varsınkarşılığı olmayan sorular düşüyor aklımave kuşların intihar tasarısından söz ediliyor kenttesoğuyan ellerinde kalıyorum bir kırlangıç gibiEllerin bir mecnun yurdu, upuzun bir sessizlikbirlikte okuduğumuz kitaplar kadar sımsıcak

Biz bu kitapları ne zaman okuduk ve niçinher satırını çizip notlar düştük kıyılarınaDünya upuzun bir çöl sanki, bir buzul kütlesikarşılık bulamıyorsun aklıma düşen sorularave düşüşüp duruyor kırlangıçlar, üşüyorumbir yolcu hüznüyle geçip gidiyor ömrümüz

Sesine bir esmerlik düşüyor parçalanıyor yüzünkayıp gidiyor parmaklarımın arasındanbir aşkı anlatmak için seçtiğim sözcüklerHep yanlış numaralar düşüyor telefonlardakaçırıyor korkulu bakışlarını eski tanıdıklarBir sen varsın kurtulursam bu aşkla kurtulurum

Gülüşü süt mavisi insanlar vardı/ nerdeler şimdiçoğunun adını unuttum çoğunun kimliğinde kazınmış adreslerNevin canına kıydı geçen gün, şiir gibi bir kızdı bilirsinÖner enfarktüs geçirmiş içerde, kesik kesik öksürürdü eskidenAyşe ise acemi bir sokak yosması artıkÜşüyorum, ama sen anılarla sarma beni ve anlat yalnızlığımızı

Bu kent kuşların intiharını umursamıyor artıkve göğsüm buz kesmiş bu üşüten yalnızlıktaBirlikte çay içtiğimiz sokaklarda yürüdüğümüzo süt mavisi gülüşler güz solgunluğunda şimdiunuttum çoğunun adını çoğu voltalarda yıllardırnasıl da sessiz yaşanıyor gürültüler ortasında

Bir daha hiç öpüşmeyecek Gülçino çok sevdiği porselen fincanla çay içemeyecekuzatamayacak saçlarını sevgilisinin istediği gibigittikçe yalnızlaşıyorum, üşüyorum, unuttum sanıyordumyazılsa destan olacak bir aşkın serüvenişiirimde bir dipnot olacak şimdilik