Küf

Dipte: Acının ve can sıkıntısınınBoşluğun ve en beterin dibindeSolungaçları tıkanmış bir balıkAra sıra yokluyor cürufun içindeSınıyor kanattan ucuyla bir zokaHayat mı diyorlardı içgüdü mü neSahi var mıydı. Üşeniyor artıkDüşünmeye o eski birzamanlar'ıZoka çekiliyor yukarı, bir umutlaDipte: En dipte unutulmanın değilÇekilecek en uzak kıyı budur diyeÜzgünlüğünden habersiz kalınsınSon kabarcık da sönünce yosunlarKıpırtısız, öylece. Yüzey duygusuKaybedile kaybedileSolungaçları tıkanmış bir balıkUnutuyor şimdi küfünü, küfrünüışıksız kalan bir dünyanın