Kalbim Unut Bu Şiiri

Uğuldayan ve hep uğuldayanbir orman kadar üşüyorum şimdiyanlış rüzgârlar esiyor dallarımdayanlış ve zehirli çiçekler açıyorKanımda kocaman gözleriyle bir çığlıkSu ve ses kadar beklediğimne kaldı geride, bilmiyorumuzanıp uyumak istiyorum gölgemeve sarınmak o kocaman gözlerinuğuldayan rüzgârlarınaBir acıyı yaşarım ve zehrindençiçekler üretirim kömür karasıuçurum kadar bir yalnızlıkyaratırım kendime, atlarımAnısı yoktur küçük rüzgârların Yapraklarım yok artık kuşlarım yokbüsbütün viran oldu dağlarımezberimdeki türküler de savrulup gittiömrümün karşılığı kalmadı sesimdesesimde yalnız ormanların gümbürtüsü Yanlış, daha baştan yanlışbir şiirdi bu, biliyorumve belki ömrümüzün yakın geçmişibu kadar doğruydu ancak, kimbilirKalbim unut bu şiiri