Kalbim Katlanma Bu Dünyaya

IAnılar biriktikçe sisleniyor aşklar daYitiriliyor serüven duygusu ki o zamanŞeytanımı koluma takıp gitmeliyimYeni bir cehennem kurmalıyım kendime

Hep kendini yineliyorken sesler kokularGittikçe birbirine benziyorken dünle bugünÖlümsüz olmak kadar ürkünç bir şeyBu dünyaya alışmak duygusu

Sonsuza kadar sonsuzluğa asılı kalmakTanrılara ödül insanoğluna ceza iseKalbim, bağışlanmayacak bir şey yapKatlanma kendine ve bu dünyaya

IIKalbim, ödünç say sana ayrılan ne varsaGeri vermiştin dinini, dilini de unut artıkAztek’tin yahut Kürt, hüznünse KızılderiliGeri ver ne kalmışsa sende, kimliğin dahil

Hiçlik! O sezdiren keder, buydu senin payınSözünü tut artık, duyumsa sülfürün yanışınıSeni vur, seni bekleme, seni tarihsiz kılBir kartala parçalat seni kayalara zincirleyerek

Kurbanla kurban eden bilinmiyor tarihe bakarsanBir efsaneydi yaşamak, sen de bilmiyorsun bunuMedyumdu kimya, bir senfoninin diliydi belkiYeni cehennemler kurmuştuk bilinebilir şeylerden

Sözünü tut artık seni tarihsiz kılVe katlanma bu dünyaya ey kalbim