Dedi Ki O

Derelerden geçtiydik seninle, azgınNehirlerden, çöl yalnızlıklarındanSesin bir çavlandı güllerin fecrindeHer yol ağzında bir daha öpüşürdükBöğürtlen kokardıo tedirgin boynun

Buğulanan geçmiş, kanayan yaraAvuçlarımızdaki karanlık uğultuHuzursuz taylar gibiydik, yılkıyaDüşmüştük, karanlık bir yalnızlığa;Ürperiyordu savrulan yelelerimiz

Ürperiyordu anılar sandığımız orman

Bir yolculuk söylencesiydi ömrümüzUnutulmuş dillerin hüznüne benzerdiAteşin kalbine sokulurduk, rüzgarınYurtsuz soluğuna; zamansa yelkeniYırtılmış uçurumdu uğuldayıp duran

Sayımı yapıldıydı ateşin ve toprağınSuyun ve havanın anlattığı bilindiydiGeçirgen bir sarnıçtı anasır-ı erbaaVe uygarlığın ölçüsü olmuştu insanDedi ki o: Yoruldum insan olmaktan

İnsan yorulur bazen insan olmaktan

Biz yorulduk, su yoruldu, gök bileEskimişti bakıp durmalarımızdanÖrselenen yaralarımızı kuzguniSütüyle onarırken dağ geçitleriBir boşluk uykudan uyanıyordu

Derelerden, azgın nehirlerden, çölYalnızlıklarından geçtiydik seninleBöğürtlen kokulu vadilerde durupBir daha öpüşmüştük başımın halaDönüp durması bundandır işte

Aklım yalpalıyorsa bundandır