Bir Hüzün Mevsiminden Çıkarken Kalbim

Ayrılıkların puslu aynasındadırbekleyişlerin solgun yüzüBekleyişler ki demlenişidir sabrındamıtır sessizliği ve üzüncüdamıtır gurbetin kavruk memesindenve emzirirhasretin yanık yüzlü çocuğunu

Sen ey sabrın ve üzüncün dervişibaşını zamanın göğsüne koyve dinle yalnızlığın iç çekişleriniYalnızlıklar ki suskun bir akşam üstüdürusulca örtülecektir gecenin sessiz tülünüve düşecektir ince bir rüzgarlahüznün harmaniyesi

Ey yenilgilerin bezgin kuşususkunun sarı sıcağındasın bunca zamanbataklıklardan sızan sinsi ve pisbir kokudur içinde tortulaşan kuşkuVe bulutsu bir ağırlığın yüküdürgittikçe ağırlaşangittikçe yüreğini zonklatan

Sen ki şafağın göğü müsünimbikle göğsünde göğün sütünüve emzir sönmekte olan yıldızlarısonra başını solgun bir demet gibi hasretin kuru dallarına koydinle köpüklü kıyıların çağlayanınıimbatın serin elidir yüzünü okşayan

Güneşi kopar dalından ellerine alve durmadan canını yakan sözübatır şiirin kalbineakıt artık umudun billur ırmağınıkavruk çölüne yüzümünve bir sevda gibi yanaşhayatın kıyılarına

Yoksa ey kalbimtel bile olamazsın şiirin sazına