Belki Yine Gelirim

(Cemil Çakır hocaya)

Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdirher sözcük dilimin ucunda küfre dönüyor çünküBir gök gürlese bari diyorum bir sağnak patlasabitse bu sessizlik, bu kirli yapışkanlık bitseama bir tufan az mı gelir yoksa yine deyırtılan ve parçalanan birşeyler olmalı mutlakahiç durmadan yırtılan ve parçalanan bir şeyler

Oysa ne kadar sakin bu sokaklar ve bu kentne kadar dingin görünüyor bana şimdi gökyüzü

Gidenler nerde kaldılar, özledim gülüşlerinibir kenti güzelleştiren yalnız onlardı sankionlardı çocuklara ve aşka ölesiye bağlanankadınları güzelleştiren herhalde onlardı'Tükürsem cinayet sayılır' diyordu birisitükürsek cinayet sayılıyor artıkama nerde kaldılar, özledim gülüşlerini onların

Uzun uzun bakıyorum kıvrılan sokaklaratek yaprak bile kımıldamıyor nedenseve tek tek söndürüyor ışıklarını varoşlaralnımı kırık bir cama yaslıyorum, kanıyorkanımın pıhtılarında güllerin serinliğive fakat bir cellat gibi yetişiyor pusudakiDilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

Yaşamak neleri öğretiyor, düşünüyorumokuduğum bütün kitaplar paramparçaçıkıp dolaşıyorum akşamüstleri bir başımabir uçtan bir uca yalnızlıklar oluyor kentbulvar kahvelerinin önünden geçiyorumsırnaşık aydınlar, arabesk hüzünlerbir gazete sayfasında sereserpe bir yosma

Sesler gittikçe azalıyor, kuşlar azalıyorve ne zaman yolum düşse vurulduğun yerekızgın bir halka oluyor boynumda o sokakHüznü yalnız atlarımız duyuyor artıkbiz çoktan unutmuşuz böyle şeyleriama içimde bir sırtlanın dalgın duruşuve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

İçimde zaptedilmez bir kırma isteğidizginlerini koparan bir at sanki busoluk soluğa kalıyorum her sonbaharve sevgilim ne zaman hoşgörülü olsabir yolculuk düşüyor aklıma, gidiyorumbütün gençliğim böylece geçip gitti işteama hala bir şeyler var vazgeçemediğim

Hangi duvar yıkılmaz sorular doğruysabirgün gelirsek hangi kent güzelleşmezşiirlerim bir dostun vurulduğu yerde yakıldıgeri almıyorum külleri yangınlar çıksın diyeDevriyeler çıkart şimdi, bütün ışıklarını söndürsorduğum hiçbir soruyu geri almıyorum ey sokakve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük

Dudaklarımı kanatırcasına ısırıyorum günlerdirbir gök gürlese bari diyorum bir sağnak patlasabitse bu kirli ve yapışkan sessizlik, hiç gitmesemoysa ne kadar sakin sokaklar, kent ve bütün yeryüzüipince bir su gibi sızıyorum gecenin tenha göğünesessizce çekip gidiyorum şimdi, sessiz ve kimliksizBelki yine gelirim, sesime ses veren olursa bir gün