Sen Bu Şiiri Okurken

Sen bu şiiri okurkenBen çoktan bu şehirden gitmiş olacağımArtık ne özlemlerimi duyacaksın bıçak yarasıNe de telefonların çalacak gece yarısıVe bu zavallı yüreğim olmayacak artıkKaprislerinin hedef tahtası...Seni sanaBeni bir akıl hastanesineBırakıp gideceğim bu şehirden

Nasılsa kavuşamadım sanaNasılsa dudaklarının kıyısına varamadımNedense bütün çıkmaz sokaklar adresim olduVe nedense bütün kırmızı ışıkları üzerime yaktınNe yaptımsaBir türlü sana yaranamadımArtık adressizIşıksızVe öylesine ıssızımDünlerin kadar eskiyimVerdiğin acılar kadar paslıyımİşte çıkıp gidiyorum hayatındanNasılsa fark etmez senin içinBelki çok şanslıBelki de en yaşlıyım...ArtıkPusulam hasretiSaatim yalnızlığıVe takvimler sensizliği gösteriyor banaNeylersinYolcu yolunda gerekBelki bundan sonraBelki senden sonraAdam olur bu “asi yürek”Ve dersini alır da bu sevdadanBir dahaBoyundan büyük denizlereAsılmaz kürek

Yarın bu saatlerdeBen yollarda olacağımSen kimbilir kaçıncı uykundaMasal mavisi bir rüyadaVe elbette o korsan yüreğinYine pusudaOysaİlk defa sesimi duymayacaksınSitemlerin sahipsizSoruların cevapsız kalacakBelki ilk defa içini kemirecek yokluğumTanımadığın bir koku içini saracakVe ilk defa kendinle hesaplaşacaksınNe oldu?Ne oluyor?Ne olacak?SonraBir gözün körBir kulağın sağırBir ayağın kırıkBir kolun kesikDüşeceksin yollaraYani baştan başa yarımYani baştan başa eksikBütün duvarlar üstüne yıkılacakBelki ilk defa“Unutuldum” diyerek için sızlayacakVe sen bu şiiri okurkenAyrılığımız çoktan başlamış olacakBelki de son tesellinSana yazdığım “bu son şiir” olacakVe kimbilirUnutulmuş bir gecenin tam ortasındaBaşucundaki bir radyodaUykusuz bir şair yüreğini çınlatacakVe bir daha fısıldayacak kulaklarınaSana adanmış bu satırları

“Bütün şehirler uyurİstanbul uyumazVe birgünBütün sevenler unutur seniAma bu “şair yürek”ASLA UNUTMAZ...”