Ey Acılarımın Başkenti

EY ACILARIMIN BAŞKENTİ

Ey acılarımın başkentiEy gecelerimin cinnetiÖyle kolay olmayacak gidişinDaha ilk adımında sendeleyeceksinBir yangın yayılacak parmak uçlarındanBu şehrin buz tutmuş taş duvarlarınaGöreceksinGezdiğin bütün sokaklardaDüşlerim takılacak ayaklarınaTitreyeceksin

Ey hayallerimin kaçağıEy gönlümün sustalı bıcağıİlk darbeyi hatıralar saplayacak sırtınaBütün şarkılara küseceksinSahipsiz mezarlarda bulacaksın ikimizden kalanıVe bir duvar gibi çarpacak kimsesizliğin yüzüneİrkileceksin

Ey yalnızlığımın miladı!Ey uykularımın celladı!Önce kendi yalanların hançerleyecek seniSonra 'keşke'lerinBir kar yangınında buzlar misali çözüleceksinGözlerinden kara yağmurlar gibi dökülecek pişmanlığınTükeneceksin...

Ey çığlıklarımın sireni!Ey ömrümün kara treni!Köhne bir istasyondaTek kanatlı bir kuş konacak omuzlarınaKırdığın bir kalbi bırakacak avuçlarınaŞaşıracaksınİşte bu son durağı olacak kaprislerininDelik deşik bir hasretle düşeceksin kaldırımlaraEllerin bile el vermeyecek sanaAyakların çoktan çekip gitmiş olacakGözlerin en uzak yıldızlara takılacakYıkılacaksınBir sen bir de o taş kalbinKalacak sokak ortasındaKaderinse yaşlı bir çöpçünün yorgun ellerindeAğlayacaksınBelki biraz geç olacak amaİşte o gün....Kimi kaybettiğini anlayacaksın....

Ahmet Selçuk İlkan

'Erkekler hep yalnız ağlar' kitabından