Bir Babadan Çocuğuna!

Kan kaybetmiş bir hayat bizimkisiNe oyuncağımız oldu adamakıllıNe çocukluk resmimizNe anamıza sarıldık doyasıyaNe babamıza yaslandıkAcılar öyle tokatlar vurdu ki yüzümüzeBiz öyle uslandıkİşte bu yüzdenOyun havaları bile ağlatır biziÖyle acı acı bakma yüzüme çocuğumBiz bayramıBiz düğünü bilmeden yaşlandık

Çayımızı kendimiz demledikEkmeği sofraya kendimiz koydukÖyle yalnızÖyle çaresiz kaldık ki sofralardaGün oldu bir bardak suylaBir kuru ekmekle doyduk

İşte bu yüzdenKutsaldır alın terimizİşte bu yüzdenPaylaşmadan tükenmez ekmeğimizİşte bu yüzdenÜstünüze titrer hala elimiz yüreğimizHani zaman zaman ince bir dal gibi kırılırız daAsla eğilmeyizAma bir rüzgâr dağıtsa saçlarınızıBir yağmur ıslatsa siziHani bir taş değse ayağınızaİşte o gün biteriz

NasılsaKimseler bilmedi cebimizin delikAma sabrımızın çelik olduğunuAma siz görün yeterBaşımızın dimdik olduğunu

OysaNeler değişti bu hayattaSiz büyürken bir bilsenizEv kiralarıPosta pullarıBerber dükkânlarıTerzi makaslarıAraba modelleriBilgisayar markalarıAmaBiz ki hiç değişmesin istedikHayatımızın doğrularıBak hala aynı penceredeUykusuz bekliyorAnalar çocukları