Adı Gül'dü

Adı Gül'düGülleri severdi en çokGüldü mü güller açardı gül yüzündeGüllerle bölüşürdü yalnızlığınıHep gül beklerdi sevdiğindenBir de 'gül mevsimini' takvimlerdenBir gül kokusunaBir de 'gül reçeline' dayanamazdıHep güller kurutmuştuHayatının en hazin sayfalarındaHep gülerek büyütmüştü sevdasınıVe her sabahBir gül gibi bırakırdı tebessümünü sofrayaTıpkı sımsıcak bir ekmek gibiAhşap bir evin avlusundaMis kokulu gülleri derlerdiVe bütün sırlarını sadece güllere söylerdiNe zaman bir haksızlık görseKanayan bir gül gibiAhh bu dünyadaGülü gülle tartsalar derdi

Ne okur ne yazardıAğlasa gülleri sularGülse gülleri okşardıAma ne zaman içli bir şarkı duysaGüllere bakar uzun uzun dalardı

İşte öyle bir çiçektiŞiirimin ucunda gülden bir kalemdiİşte o kadınBenim annemdi.

Bir bilsenizNe güller yeşertti hayatın dikenlerindenDökerek gözyaşınıVe şimdiO güller süslüyor onun mezar taşını...