Günler Akar Yüzümden

insanın büyük serüveni yansımış mermereellerinden fışkıran hüneriberrak bir gökyüzü oturmuşölüme tanık yüzünün bir yanma.

benim o/günlerden çıkıp gelen sesduvardaki fotoğraf/demiri kemiren zamandalda tutuşan tomurcuk/konuşan ağızyaşamayı sevdaya dönüştüren yürek.

en büyük korkuyu yaşıyor karanlıknehirlerin sesini içerek geriniyorbir alev dökülüyor yüzümün atlasındanalnımı sunuyorum benden geçecek çağa.