Virginia Wolf

Üşümesinden belli içimin: bitiyor yaz.Ufuk kör bir gözün ardı kadar boş. Geçiyor sonkuş sürüleri mumların titrediği bir katedraldedinlediğim orgun sönüp giden yankısı gibi dinli-yorum kanatlarının sesiniEy üzünç diyorum: Yaşamımın toplamı, koyaklarınıssızlığından damıtılmış bana kalan tek bilgelik.Üzünç: kolsuz bir askerin sakallı yüzü yansıyıp vitrinincamında ‘kendini öldür’ diye iç geçirince; tezgahdasızıp kalınca çocukluğunu ele veren göçebeyüreğin sözü, kucaklanmayınca artık sevgili bedenve gözyaşlarında parlayınca terkedilmiş baba ocağıDupduru gözlerle baktın bana ey yitik çocuk:derede seyrederken kendimi ve öptün, ülkelervadeden bir öpüşleBu işte üzünç,bu işte onulmazlık.Yaz bitiyor:gece iniltisini emziriyor büzülüp toprağa doğru çekilenağaçların, zaten yaralı belleğime daha bu sabahbir uçurum kıyısıymış gibi dalıp gitmiştim saksınınçatlağına,bahçede yürürkende ayaklarım yapraklaragömülü, bir kez daha Rhoda’nın sesiydi:“Ah yaşam, n....................