Ahmet Oktay

Aynı Ve Değişken

Tan vaktiydi balkona çıktığımda,ürperdim esintisiyle denizin;komşu bakhçedeki çam mı uzanıyordugövdeme, ben mi sarkıyordum yüzyıllıkköklere? Geceydi belki desaate uymuyor içimdeki zaman,birkaç mekândayım aynı anda:hem dipsiz bir uçuruma bakıyorumhem dolaşıyorum bir cami avlusunda

Kanmadım, sonsuzdu açlığım,gittiğim kentlerden bilmecelerve gizler taşıdım odama;kurguladım ve yapıbozuma uğrattımsarayların, ören yerlerininmağaraların efsanelerini. Unuttumhepsini gündelik öykülerin.

Yuvamdı kuytuluklar, da....................