Attila Jozsef

Çamaşırcı anam! Siyahbir gülün rüzgârdatitrediği an'sın. Bir tülbentgibi emdim yıllarca,sızdırdığın kederi. Bir düşbir koku gibi sindirdimruhuma.

Kim bilebilirbir kucaklayıştaki yabanılutancı ve çağıldayanöfkeyi gözyaşında? Açoğuldan başka.

Belleğimdedirhâlâ, delinip örselenmişbelleğimde; kırılanbir vitrayın sesi gibi: "Oturupkalmıştın elinde fincanve hafif bir gülümseyişdudakları....................