Metin Altıok İçin

Sırtındaki kıl heybedeyalnızlık somun ekmekbozlağı ve kedisiylehep kendine indi Metinbir şiiri eğirerek

içim yandı dondur benitarazlanmış bir ömürdüsuskun kırılgan ve ürkekhiç kimse-ydi hiç-i gördüyangınlardan geçti Metinbir acıyla sevişerek

dışım yandı söndür beni