Gökliman

ne vakit yüzükoyun uzansam kumasaat daima onikiyi vuruyorimam-hatip gözleriyle bir kadınyüreğini kaybetmiş beni arıyoryatsam diyorum seninle yatsamgüneş van gogh gibi kuduruyorseni hiç yaşamadım belki de bunun içingüneşi elimle kapatıyorumyalnızlığın çöktüğü işte bu saatlerdesenden habersiz koynuna giripseninle yatıyorumkuşlarla balıkların öpüştüğü bir yerdegeceyi durmadan kanatıyorumsevişmek diyoruz hep oysa bu tükenmektircan çekişmesi gibi bir şey limanda gemilerinve her gün biraz daha alkolle yıkanarako hiç bizim olmayan denizsiz denizlerdeköhneyip çürüyorummutsuz değilim artık ama mutluluk nerdesigaramı göğsünde söndürüyorum