Anka

karanlığın gözünde yaprak döken her şiirtüyleri altın rengi bir kuş biriktirirânka’dır onun adı / başında bir çifte sorguçZümrütten gözleri ile bir aşkı depreştirirboynu ince ve uzun / kanadı kızıl yaldızgöklerde "tek ve tenha" yalnızlığı emzirirbir odur kafdağı’nda ustalık eden zâl’eaşını o yedirir / suyunu o içirirsöyle: her ölüşünde dirilmeyi bilen kuşgülün solduğu yerde yaprak nasıl yeşerirey çılgın şair! Sen de bir ankâ’sın fikrimceyalnızlığın bu yüzden şiiri pekiştirir