Anka

karanlığın gözünde yaprak döken her şiirtüyleri altın rengi bir kuş biriktirir

ânka’dır onun adı / başında bir çifte sorguçZümrütten gözleri ile bir aşkı depreştirir

boynu ince ve uzun / kanadı kızıl yaldızgöklerde "tek ve tenha" yalnızlığı emzirir

bir odur kafdağı’nda ustalık eden zâl’eaşını o yedirir / suyunu o içirir

söyle: her ölüşünde dirilmeyi bilen kuşgülün solduğu yerde yaprak nasıl yeşerir

ey çılgın şair! Sen de bir ankâ’sın fikrimceyalnızlığın bu yüzden şiiri pekiştirir