İstanbul

Boğaz’ın kıyısında,aydınlıkPencerelerde-her bulutun yolu-Bir mevsim,seninle başbaşa kaldık,Yaşadıkdı bir zaman İstanbul’u.Akan suda kuş gibi gemilerdeEski evler ve tenha sokaklarla,Şarkı gibilerle,düş gibilerleSarmaş dolaş…Olmaz gibi bir dünya.Mutluluklar şehri bir İstanbul’du,şiirler,buluşmalar,aşklar…şimdiAkşam olan bir gün gibi son buldu;Ne şiir kaldı,ne aşk,ne beklenti.Tığ gibi minareleriyle,kendikendisinde güzel,tek,yüce,kutluBir ölümsüzlükler,zaferler kentiBu gün yenilgilerle,yasla dolu.Bir son gün hali,bir taş taş üstüne;Hem mide,hem ruhta bir açlık,ejderörneği saldırmada dört bir yöne;Toz,duman,inilti,akıntılar,çöpler…Niçin geri geldik bunca yıl sonra?Batık bir ülkeyi aramak gibi.İşte gençliğimiz: ta uzaklara,çok uzaklara bak…Orada belki…<....................