Zaman Kırıntıları

Biz, zaman kırıntıları,Zaman sinekleri,Tozlu camlarında günlerin sessiz kanat çırpanlarVe lüzumsuz görenler artıkBu aydınlıkta kendi gölgelerini!Sanki siyah, simsiyah taşlar içindeSiyah, simsiyah kovuklarda yaşadık biz,Sanki hiç görmedik birbirimizi,Sanki hiç tanışmadık!

Dünya bize öyle kapattı kendisini…

Neye yarar hatırlamak,Neye yarar bu cılız ışıklı bahçelerdeHatırlamak geçmiş şeyleri,Bu beyhude akşam bahçesindeKapanırken üstümüze böyleZaman çemberiHatırlıyor yetmez miGüneşe uzanan ellerimiz!

Aynalar sonsuz boşluğaÇoktan salıverdi çehremizi,Yüzüyoruz,İpi kopmuş uçurtmalar gibi.Biz uzak seyircisi bu aydınlık oyunun,Birdenbire bulanlar içlerindeGülüncün sırrını,Ne kadar benziyoruz şimdi,Aynı tezgâhtan çıkmış testilereBir şey, bir şey kaldırdı bütün ayrılıkları!

Baksak aynalaraTanır mıyız kendimizi,Tanır mıyız bu kaskatıBu zalim inkârın arasındanSevdiklerimizi.

Ben zamanı gördüm,İçimde ve dışımda sessiz çalışıyordu,Bir mezar böyle kazılırdı ancak,Yıldırımsız ve baltasız,Bir orman böyle devrildi!Ben zamanı gördüm,Kaç bakışta bozdu hayalimi,Ve kaç düşüncede!Ben zamanı gördüm,Şimşek gibi bir ânın....................