Özyaşam Öyküsü

Asmalımescittendir kafakâğıdım;Nil Lokantasında yazıldım okula,on masalı birinci sınıfım.Orospulardı ilk karnemi ıslatanlar.

Babamı burada tanıdım,orospu değil diye anamı boşadığında;insanlar tutturduklarindababana benzeme, diye,ilk otele burada taşındım.

Diplomamı Viyana Lokantasından aldım,alt katında Madam Edith'in piyanosu;valsler bastılar tuz yerine yarama.Ceplerimde hep anoson kokulu anılarım.

Ciğerlerini tükürürken ölen babamıkedili Josefin'in pansiyonundan taşıdılar:elimde ondan kalanlar bir bavul,benimle bu sokakların kadınları ağladılar.

Asmalımescitte kaldı asıl kimliğim,ve sırtımda bir küfe pazarartığı sevgi.Sonradan kitaplar verdiler,bense hep yaşamdan çevirdim.