Piraye

memet fuat'aişte canımablam bir leylek uçuyorbir leylek denizin üstündendeğiyor kanadı seher vaktidenize, kanadında nâzım kederiseher vakti denize bakıyorumkederliyim canımablam, bir kuşboynunu uzatıyor balkon demirindendeğiyor kanadı nâzım kederinebir de senin kederine güzelablamyanıyor yüzüm ve kirpiğimin ucusürüyor bu bendeki kerem kederieksilmeden sürüyor canımablamkederle seyrediyorum ağ onaranbalıkçıları, kürek çekenleri, bisikletlegeçen işçileri, bilirsin çalışaninsanları işte, yalın ve sadebugün de okuyorum 'saat 21,22şiirleri'ni, ağaçta kuş oluyorumkuşta ağaç, bulutlar yinegeçiyor canımablam, kış bu seferağır geçiyor ve üşüterek sokakçocuklarını soğuk rüzgâr-lar-lasürüyor bu bendeki nâzım kederiartarak sürüyor canımablambuluyorum fakat yitirdiğim umudubir leyleğin uçuşunda, bir kuşunbakışında, çiçeklenen bir badem ağacındaseher vakti yaprağa dönüyorum