Ne Kaldı

sokağı gökyüzüyle ilişkilendiriyorumizinli askerlerin şapkalarındanasker şapkalarından bir gökyüzünasılsa her gün yaşıyor içimdeacılardı yaban otlardı az az kanıyorayrılıklardı mektuplardı az az kanıyorhazirandı o hepten kanıyorbak, bir ormanı seçiyoruz, işteyerini bulmuş ağaçlar içimizdesarnıçtan suluyoruz ağaçlarıağaçlar fısıltıyla yağmurdan konuşuyoryağmuru senin yanına iliştirmeliyimbir sinema günü dinmesini beklediktibir süre kül rengi çatılardayağmurdu az az kanayan içimdeçoğu aşk sonu kederleriyle ilgilidirkederleri güz başlangıcına iliştirmeliyimben ne zamandır yalnızımherkes ne kadar yalnızgüz ne kadar büyütüyor yalnızlığıben kaçar gibi yaşamalıyımkırlangıçları, ağaçları, telâşlı seslerigüz biriktiriyor yaşlılığıbakışlarım bir noktaya çoğalıyorsağlıktı hastalıktı ölümdübelki de her şey eskisi gibibiz hepimiz yeniden doğuyoruzağacın ağaç olduğu bir yanılsama belkisuyun su, kuşun kuşbelki de her şey hiç yaşanmadıdeniz kabukları, masamdaki yeşil sürahisözcükler, sözcükler anlamını yitiriyorbir kök biberiyle, tuzlu çakıl taşlarıhepsi bir yanılsama belkineye dokunsam çözülüyor çünküşu kadarcık yeşilliğe yer kalmıyor dünyadaçoğu hayatı bir aşk gibi yaşamakla ilgilidirazar azar eksiliyor farkına varmıyorumderken geceyi gündüzü bilmiyorumağaçlar kapı aralıklarından görünüyorannemdi hayal oluyor içerlerdeodalardan odalara geçtikçesonra o erken vakitlerdeperdeleri aralardı gün girsin diyekomşunun balkonunda çiçeklerçiçekler rüzgârda kokuyorkokuyor ya her bir o kadar güzel kibelki de hepsi bir yanılsamaçiçeklerdi ağaçlardı az az kanıyorgüzel insanlar erken ölüyor

mahzun sayılır çocuklarseni çocukların yanına iliştirmeliyimçocuklar seni daha güzelleştiriyoriçimize yağmur yağıyoryağmur seni daha güzelleştiriyorbelki her güzellik bir yanılsamabelki de ayan beyan her şeyherkesin çocukluğu işaret fişeğiben hepsini yaşıyorum azar azarkim bilir aşk bitti de bu bendekiderviş türküleri