Kanto XXXIV

Ne kadar yaşarsak acıları günlereAylara bölelim bölelimKaçamayız kendimizdenAğacın yapraklanmasındanKuşların tarlalar üstünde uçmasındanNe kadar yaşarsak hüzünleri günlereAylara bölelim bölelimAğır gök altındaKibirsiz ve insancaIslak tüyleri gündüzün, suyun kuğusuBir çiçek salgını yaz, bulutlar duru,Günün çıkrığı değiştiriyor gökyüzünüBaşımı döndürüyor çite konan kuşGündüze karışan ışıktan tırpanUzaklara bakan bir çift gözAşkı değiştiriyor suyu ürperten çizgiBaşımı döndürüyor hüznün etkisiKırılan bir zaman belki ânın ağırlığıBaktıkça sıkıyor ruhumu kımıldayan gökBiliyorum ne kadar uzarsa yolBeni aşan kıpır kıpır bir olgunluk