Kanto XXXIV

Ne kadar yaşarsak acıları günlereAylara bölelim bölelimKaçamayız kendimizdenAğacın yapraklanmasındanKuşların tarlalar üstünde uçmasından

Ne kadar yaşarsak hüzünleri günlereAylara bölelim bölelimAğır gök altındaKibirsiz ve insanca

Islak tüyleri gündüzün, suyun kuğusuBir çiçek salgını yaz, bulutlar duru,Günün çıkrığı değiştiriyor gökyüzünüBaşımı döndürüyor çite konan kuş

Gündüze karışan ışıktan tırpanUzaklara bakan bir çift gözAşkı değiştiriyor suyu ürperten çizgiBaşımı döndürüyor hüznün etkisi

Kırılan bir zaman belki ânın ağırlığıBaktıkça sıkıyor ruhumu kımıldayan gökBiliyorum ne kadar uzarsa yolBeni aşan kıpır kıpır bir olgunluk