Kanto XXXII

Gecenin küçük kırıntıları vurmuş yüzüneBir su berraklığı, yalınlık belki KevserKavakları geçince bekle beniŞöyle bir durup bakayım yüzündekiGece gündüz derin değişmeler denizine

Kevser bu savaşlar ne çok insanın yıkımıYılgıyı mutsuzluğu çoğaltıyor yüzündeKevser dur bekle ben yoruldum yıkıldımGözleri pars gözleri insanlar gördümÜrperip uzaklaştım boğuldum kaldım

Bağırasım geliyor sesim yırtıcı kuş sesiKimse yaşamın anlamından söz etmiyorKevser dur bekle, insanlık parıltısını yitirmişDur bekle yeniden tutunalım insana

Kevser bu gök katları çiçeklere karışmışDeniz denizce kokuyor, kavaklar ürperiyor,Kevser bir gülümse, gülümseyişin ferahlatacak içimiÜstüne üstüne gideceğim solan yıldızın

Kevser bölük pörçük acıları kaldır atGeceyi arıt, buluttan buluta su taşıŞöyle bir durup bakalım dünyayaBaşkasının acısı nasılsa yara sende