Kanto XXXI

Gönlümün alıp götürdüğü rüzgârın tefiBir vakit beden bulur aramızda KevserAy saat kulesinin üstündedirBir kuş böler ışıklarını, aramızdan geçer

Derken çeliklerini sıyırır kent, esner,Zamanın gürültüsü güçsüz ruhumda metal.Merak ederim Kevser, kim doğrularBenim bu dünyaya uyku halinde geldiğimi?

Yaralarımı deniz iyileştirir, kuşlar çizerUcu bucağı yok göğü KevserBenim hodan çiçeği koşmak isteyen rüzgârdaTaze güller için dünyanın bir ucuna

Duyuyor musun Kevser bu geceEsmer bir çiçek çelik yelekleri delerRuhum buna bir anlam veremezGece rüzgâr çan sesleriyle döner

Bu gece hodan çiçeğiz biz KevserBeden bulur bedenimizde keder