Kanto XVI

-Sina Akyol’a

Ne tuhaf ağacı kuşu dağları okumakDenizi, külden sözcükleri bile bileTaşın ruhu katlanır geceyeSözcükler tükenir deniz kalır

Ne tuhaf kötülüğü ve çirkinliği okumakIşıldayan sözcüklerin varlığını bile bileDağlarda taşlarda.. Belki bunun içinDoğrulur bakarım başka bir hayata

Gece çürür külden sözcüklerle kalırımYanı başımda bir fesleğen büyürBu nasıl dünyadır acılar büyürUsulca doğrulur denize bakarım, açar kapısınıDerin yalnızlığa bırakılan ağaca

Kökleri vardır yeryüzünde her zamanKuşu rüzgârı kışı baharı vardırRuhu vardır zifiri gecede kalırYaprakları saklar bütün incelikleri

Ağaca bakarım seyretmek için kendimiTutkuya bürünmüş ağaç benim işteKöklerim derinlerde ısıtır deniziYapraklarım yağmuru çağırır sürekli