Kanto XLVI

YitirdimSoluk aldığım büyük çatıyıKuşun kanadığı ağaçtan göğüOtu yıldızı tozu denizi çiçeğiÇitle çevrilmiş sabahın kollarında

Hiçbiri yok artık sonsuzluk denizindeKuşlar kendi gürültülerine uyanmıyorAğaçlar bakabilmek için denizeTırmanmıyor tepelere. RüzgârOmuz omuza değil kara gürgenle

YitirdimBoş benliğimi. – Bu iyi oldu işte! –Denizin serinliği göldenDaha çok, göl uzakta kaldı,‘Kimse kamış olmayı düşlemiyor göllerde’