Kanto VI

Ağacın parmağı denizi gösterdiğindeYeniden yola çıkmalıyız KevserEle geçirmek için yeniden varlığımızıKırık taşlar yıkıntılar altındaÇitler gelincikler çiriş otları arasındaNasılsa ellerimiz hep yanımızda KevserDudaklarımız topraktan tüten buğuRuhumuz biçilmiş tarlalar üstünde.Köpekler ağıl önünde gündoğumuna bakıyorÇocuklar sekide güneye. BırakPeşin sıra gelsin leopar. ÖlüToprağı diriltmeye gidelimGidelim havalar bozmadanBizi köksüz bıraktılar, susuz ve uykusuzVardığımız her kıyı gölgesiz ölü ağaçYok devinen bir su, yaprak hışırtısı.İthaka nerede Kevser? Geçerek denizleriHangi kıyıya geldik kim bilir? Bize mermer yıkıntıları bırakıp gittilerBize bu taşları, bize bu leylakları bıraktılarBaşarabilecek miyiz KevserYeni bir dünya kurmayı yıkıntılardan?Yaz! Sınırsız isteklerini yanık köklereYaz! Sıkıntımızı, yorgunluğumuzuGeçit vermeyen denizin dalgalarınaKülrengi gündoğumlarına, meşelere,Çiğ düşen çimenlere. Korkuyu sil gözlerinden.Yıllara gömülen acıları çevik parıltılara dönüştürSuyun, ağacın çevik kıpırdanışlarına.İnsan yeni şeylere uzanırken KevserElleri boş olmalı ve deniz yöremizdeUçuşmalıBizi yılların acılarıyla bırakıp gittilerHer gölgeye her ağaca ateş ettilerAğaçların tozuna, ayçiçeklerine, rüzgâra.Şimdi bir kök olsa sürecek, süt olsaÇocuklar çocuklar çocuklar büyüyecek