Zülfün Hevâsına Beni İrşâd İtdi Pîr

Zülfüñ hevâsına beni irşâd itdi pîrÇün gördi zühd olmadı göñlüme dil-pezîr

Çün zikr iden dudaguñı şîrîn olur mezâkÇün fikr idem yañagunı rûşen olur zamîr

Cân tuhfe birbirem saña itmez sabâ kabûlDir ki ol azîze ayb ola tuhfe-i hakîr

Bir ukdesine irse saçuñuñ seher yiliBâguñ dimâgı tola kamu müşg-ile abîr

Aksi cemâlüñüñ salar-ısa châna nûrYir yüzi ucdan uca ola cennet ü harîr

Zülfüñde göñlümi nice bulam ki oradaNe cân u dil ki var-ısa olmış-durur esîr

Düşdi Ahmedî ayahdan anuñ dut elini kimSensin aña bu dünya vü ukbîde dest-gîr