Oldı Vâcib Tedârük-i Mâ-fât

Oldı vâcib tedârük-i mâ-fâtKi cihân cümle toludur âfât

Kalmañuz lezzetine dünyânuñEksirû’ zikre hâdimü’l-lezzât

Ömr yil üzredür aña ne bekâHâk su üzredür aña ne sebât

N’ide dirsiñ saña bu dâr-ı gurûrKi oldı şâœisi gussa cemi şitâb

Güli anuñ hârdur şarâbı humârSıhhati illet ü hayâtı memât

İy cihândan vefâ bulam diyemBu ne fikr-i muhâldür heyhât

Gitdügi buraya gelen kişinüñSaña yitmez mi itibâr u ızât

Nesine garre olduñ eyyâmuñKi toludur muhâvif ü kürübat

Anda dün gördügüñ sudûr u izâmBu gün olmiş-durur izâm-ı rüfât

Kibr atın sürme kim bu nat üzreBir piyâde ider seni şeh-mât

Ne heves itdüñ üşbu zindânaHâzır-iken hadâyık-ı cennât

Revh ü reyhândür ol ü sûr ü sürûrBu belâ vü fenâdur u zulümât

Ol makâm-ı melâ’ik ü melekûtBu mekân-ı behâyim ü haşerât

Ol safâ suffesine irişesinMahv olur-ısa senden üşbu sıfât

Nefs âfetdür olma fitne añaKi her âfetden ire saña necât

Halkı terk eyle vü Hakı gözleKi kamu Hak-durur ale’l-hâlât

Ol-durur yidi çarh ü dörd erkânOl-durur iki kevn ü altı cihat

Bu taaddüd sıfat-durur vernîBir-durur bir bilâ-taaddüd-zat

Ne bu yirde var andan ayru sükûnNe hoœ ansuz bu gökde var harekât

Halk Hakdan cüœâ degül zîrâSâye-i Hak-durur bu mevcûdât

Şahs u sâye ki sûretâ ikidürBir-durur fî’l-hakîka bî-şübehât

Ne anuñ buyrugında var illetNe anuñ sanatinde var âlât

Ne cihet muttasıl aña ne mekânNe zamân üstine geçer ne evkât

Ezel-ile ebed aña birdürKi ne mebde’ var aña ne gâyât

Emrine râm ü ilmine rûşenYir ü gök cüzv cüzv tâ zerrât

Yili oldur iden mürevvih-i rûhSuyı oldur iden mümidd-i hayât

Vehmi nice irsün aña kim aklıYahdı fikrinde pertevi sübehât

Birligi varlıgından artuh fikrİtme ki itmeye göñlüne feterât

Birlige döndüñ-ise gayrı unıtKılma tevhîd riştesin iki kat

“La” didüñ varlıguñı mahv eyleTâ ki ol lâ ögüñde olmaya Lât

Key nazar eyle varlıgına anuñArş-tâ-ferş toludur âyât

Zerre zerre vücûdı yir ü gögüñBirligini ider anuñ isbât

İy ki sensin cemî-i halka ümîdNeccinâ Rabbinâ mine’l-âhât

Rahmetüñ bahrına kerân yohdurFafü anna’z-zünûbe ve’z-zellât

Fazluñ-ıla bize inâyet kılKi eylemez nef kimseye tâât

Kime kim sen terahhûm itmeyesinŞerr olur cümle itdügi hayrât

Saña itdüm duâyı kim sensinVâhibü’l-fazlu sâniüd-daavât

Ol resûle bagışlagıl beni kimTâc-ı ümmet-durur Sirâc-ı Hüdât

Rûhı envâr-ı kudsedir mazharGöñli esrâr-ı gaybadur mir’ât

Evvelü’l-fikr ü âhirü’l-amel olKi evvel eşcâr olur u pes semerât

Halka Hakdan vücûdı oldı anuñRahmet ü lutf u nimet ü berakât

Halka oldur şefî ol gün kimTolu hevl ola arsa-i arasât

Ahmedî Ahmedî çü yâd idesinHoş revân it revânına salavât

Salavâtı-y-ıla bulınur anuñAfv ü gufran ü kurbet ü derecât

Añdugum-çun Muhammedüñ adınNefesüm oldı Îsevi nefehât

Ohıyalı Zebûr’ını DâvudKimse işitmedi böyle hoş esvât

İdeli râst çengini zühreDüzemedi bu resme hoş nagamât