İy Ki Oldı Saña İns Ü Cin Mâdih

İy ki oldı saña ins ü cin mâdihSaña-durur sezâ elhak medâyih

Kamu işlere eltâfuñ mebâdîKamu sırlara evsâfuñ fevâtih

Dilüñ cân sırrın itse fâş n’olaKi göñlüñdür senüñ gayba mefâtih

Eger cûduñla vezn olsa yir ü gökSenüñ cûduñ ola mîzânda râcih

Senüñ kavlüñdedür cümle menâficSenüñ filüñdedür kamu mesâlih

Ne kim senden dinilürse mahâsinNe kim hasmuñdan eydilür makâbih

N’ireye adlüñüñ âvâzı irseİdemez hayf tîhûya cevârih

Kul oldı hulkuña cân-ıla anberOlalı sîretüñüñ müşgi fâyih

Ayaguñ tozına viren kişi cânTicâret itmiş olur lîki râbih

Senüñ zikrüñle hurremdür havâtirSenüñ şükrüñle rûşendür levâhih

İşigüñe sürer her-subh yüzinAnuñ-çundur sabâ müşgîn revâyih

Kılıcuñdan kaçup kurtıldısa hasmKılıcuñdan senüñ andan ne kâdih

Kaçan koyın bıçahdan kanda varsaBulınur anda aña çoh mezâbih

Dahı beœ-ter belâya sahlamışdurCihândur anda çoh olur cevâyih

Süñüñüñ adı añılsa felekdeDüşüre korhıdan rumhını râmih

Eger sultâna isyân itse düşmenN’ola düşmen işi olur kabâyih

Anuñ-çun birbimezem saña midhatKi vasfuña iremez medh-i mâdih

Ne hâcetdür kemâlüñe senüñ medhGüneş nûrın ne artura memâdih

Mahâsinden senüñ zâtuñdur artuhNeden ki ola benüm fikrüme sânih

Tolu-durur senüñ ihlâsuñ-ılaDil ü cân-ıla azâ vü cevârih

Diyemez vasfuñuñ bir noktasınıAnı biñ yıl iderse şerh şârih

Emîr Sülmân diyü añılsa dildeOlur hoş-dil feleklerde levâyih

Dilerseñ mîve-i medh AhmedîyeAn it ki ider agaçlara levâkih

Sevânih eylesün fâluñı hâlis (XVI/24)Adûñuñ tâyirin itsün bevârih