Hevâyı Gör Ki Nice Hoş Hevâdur

Hevâyı gör ki nice hoş hevâdurCihân kuşlar üninden pür-nevâdurMeger gül-bün Süleymân-çetr oldıKi bülbül anda Dâvûdî-edâdurNikâb-ıla gelür gül-zâra goncaİy rahmet aña kim ehl-i hayâdurBaşına urdı nergis tâc-ı zerrînBögün kim lâle yâkûtî kabâdur Çiçeklerle çemen eyle bezenmişKi cennet dir-iseñ ana revâdurDem-i rûhü’l-emîn oldı hevâ kimBu yir yüzi tolu neşv ü nemâdurcArûs-ı gül kamu reng oldı vü bûyMeger meşşâta-i bâd-ı sabâdurKamu söz-ile görgil lâleyi kimYüzinüñ rengi nice dil-güşâdurSabûh iç dir saña bülbül sabâhınKi subhuñ bâdesi câna safâdurHevâ müşg-i Hıtâ oldı eger senMey-i gül-rengi itseñ hatâdurGül ü bülbül arasında işit kimGice subha degin ne mâcerâdurSeherde bülbül envâ-ı lügatdeNe söylerse kamu şâha duâdurŞeh-i Zühre-saâdet kim vücûdıGüneş bigi kamu cûd u seHâdurSüleymân-ı zamâne mîr SülmânKi cinn ü inse ol fermân-revâdurBu şâh-ı şîr-dildür kim elindeKılıcı düşmen üzre ejdehâdurSüñüsidür anuñ bir mâr-ı efiYayından çıhan oh tîr-i kazâdurKamu sâz u nevâsı-y-ıla ZühreSerâyında anuñ perde-sirâdurAnuñ cûdından alur çeşme icrâAnuñ-çun teşne-dillere devâdurBulıt cûdından ider kesb-i idrârHayâsı var anuñ-çun ter gedâdurSabânuñ yili bigi hoş-nefesdürBahâruñ bâgı bigi hoş-likâdurİşigi topragı cânlara iksîrAyagı tozı akla tûtîyâdurBahâdur Hândur u sultân u ânuñYolınuñ tozı cânlara bahâdurPenâh iderse dergâhın halâyıkAceb mi çünki ol zıll-ı HüœâdurAnuñdur baht u taht u düşmeninüñÜmîœi yil bigi cümle hebâdurMüdâm işi anuñ lutf u keremdürHemîşe pîşesi cûd u atâdurBu tâhûn-ı felek altında hışmıİricek hasma tâûn ı vebâdurİnâyet hem-inandur aña HakdanPes aña saltanat tâc-ı sezâdurNe layık Ahmedî’ye şehden ihsanVazîfe andan ol şâha duâdurNiçe kim devr-ile yıllar fuzûlîBahâr u sayf u pâyîz ü şitâdurRevân olsun şehüñ hükmi cihânaOl aradan ki hatt-ı istivâdurAnı Hak bâki itsün kim cihânuñDuâsı ol hazrete tûl-i bekâdur