Hevâyı Gör Ki Nice Hoş Hevâdur

Hevâyı gör ki nice hoş hevâdurCihân kuşlar üninden pür-nevâdur

Meger gül-bün Süleymân-çetr oldıKi bülbül anda Dâvûdî-edâdur

Nikâb-ıla gelür gül-zâra goncaİy rahmet aña kim ehl-i hayâdur

Başına urdı nergis tâc-ı zerrînBögün kim lâle yâkûtî kabâdur

Çiçeklerle çemen eyle bezenmişKi cennet dir-iseñ ana revâdur

Dem-i rûhü’l-emîn oldı hevâ kimBu yir yüzi tolu neşv ü nemâdurcArûs-ı gül kamu reng oldı vü bûyMeger meşşâta-i bâd-ı sabâdur

Kamu söz-ile görgil lâleyi kimYüzinüñ rengi nice dil-güşâdur

Sabûh iç dir saña bülbül sabâhınKi subhuñ bâdesi câna safâdur

Hevâ müşg-i Hıtâ oldı eger senMey-i gül-rengi itseñ hatâdur

Gül ü bülbül arasında işit kimGice subha degin ne mâcerâdur

Seherde bülbül envâ-ı lügatdeNe söylerse kamu şâha duâdur

Şeh-i Zühre-saâdet kim vücûdıGüneş bigi kamu cûd u seHâdur

Süleymân-ı zamâne mîr SülmânKi cinn ü inse ol fermân-revâdur

Bu şâh-ı şîr-dildür kim elindeKılıcı düşmen üzre ejdehâdur

Süñüsidür anuñ bir mâr-ı efiYayından çıhan oh tîr-i kazâdur

Kamu sâz u nevâsı-y-ıla ZühreSerâyında anuñ perde-sirâdur

Anuñ cûdından alur çeşme icrâAnuñ-çun teşne-dillere devâdur

Bulıt cûdından ider kesb-i idrârHayâsı var anuñ-çun ter gedâdur

Sabânuñ yili bigi hoş-nefesdürBahâruñ bâgı bigi hoş-likâdur

İşigi topragı cânlara iksîrAyagı tozı akla tûtîyâdur

Bahâdur Hândur u sultân u ânuñYolınuñ tozı cânlara bahâdur

Penâh iderse dergâhın halâyıkAceb mi çünki ol zıll-ı Hüœâdur

Anuñdur baht u taht u düşmeninüñÜmîœi yil bigi cümle hebâdur

Müdâm işi anuñ lutf u keremdürHemîşe pîşesi cûd u atâdur

Bu tâhûn-ı felek altında hışmıİricek hasma tâûn ı vebâdur

İnâyet hem-inandur aña HakdanPes aña saltanat tâc-ı sezâdur

Ne layık Ahmedî’ye şehden ihsanVazîfe andan ol şâha duâdur

Niçe kim devr-ile yıllar fuzûlîBahâr u sayf u pâyîz ü şitâdur

Revân olsun şehüñ hükmi cihânaOl aradan ki hatt-ı istivâdur

Anı Hak bâki itsün kim cihânuñDuâsı ol hazrete tûl-i bekâdur