Her Kelâmun Yigi Kim Söyler Anı Ehl-i Kemâl
Her kelâmuñ yigi kim söyler anı ehl-i kemâlNe-durur hamd-i hüœâvend-i Tebârek ve Teâl
Kâdir ü Gâfir ü Bahşende vü Hayy ü KayyûmHâlik u Râzık u Kuddûs ü İlâhü Müteâl
Ol melik kim ezelâ vü ebedâ mülkine anuñİrmedi irmeyiser âfet-i noksân u zevâl
Kâf u nûndan yaradur emri anuñ cism-ile rûhÂb u gilden düzedür sunı anuñ hatt-ıla hâl
Lutfı vü kahrı recâsından u havfından anuñAy her ayda gehi bedr olur u gâhî hem hilâl
Bir şererdür ki çıhar kudret-i şeminden anuñGün ki yir ü gögi nûrı-y-la ider mâl-â-mâl
Bu tokuz çarh u yidi encüm-ile dört erkânKudreti kabzası altında dönerler meh ü sâl
Her yaña emri-y-ile kıldı güzer bâœ-ı cenûbHer nefes hükmi-y-ile oldı revân peyk-i şemâl
Zerre zerre yir ü gök rast durup şöyle ki elifVarlıgına dahı birligine şâhiddür ü dâl
Kibriyâsı hadreminde ki iremez aña ukûlNe melikler ki melekler yiridür saffı-ı niâl
Ceberûtına anuñ fehm bulamadı sebîlMelekûtında anuñ vehme virilmedi mecâl
Ne mecâl ola ki anı hiss-ile idrak idelerKi anda akluñ dahı irişmegidür fikr-i muhâl
Gerçi pergâr-sıfat olubanuñ âhen-pâyYürür ol dâyireye iremedi peyk-i hayâl
Şöyle kim nergis ola nâkıs u mutellü’l-aynHer ki vardur diye zâtına anuñ şibh ü misâl
İlmine rûşen anuñ gün bigi esrar-ı guyûbZâtına hâzır anuñ mâzî vü müstakbel ü hâl
Müminün göñlini lutfıdur iden şem-i safâKâfirüñ cânına kahrıdur iden dâg-ı nikâl
Dutmadı zikri duran hâtıruñ âyînesi jengİrmedi ışkı irişen göñüle gerd-i melâl
Adıdur cânına âşıklarınuñ râhat-ı rûhŞöyle kim teşne-lebüñ yüregine âb-ı zülâl
Oldı künhinde anuñ âkıla nergis bigi kûrKaldı vasfında anuñ nâtıka lâle bigi lâl
Taga ger emr-i hitâb olur-ısa haşyetdenGerçi dil-seng-durur şem bigi eriye cibâl
Bu kamu havf-ile tûtî-i recâ şâh-be-şâhRahmeti bâgı hevâsında uçar fârig-i bâl
Şer-i pervâne-y-ile halka hidayet biribirKi ola ol şem-ile pür-nûr şeb-istân-ı dalâl
Aklı olan anı diye olmaya tâbi bir demNefs-i emmareye kim zâlim ü câhildür ü dal
Nefs kej-tab-durur aña ne bürhân u delîlDâl egri oldugına dâl yiter hey’et-i dâl
İy ki kudret senüñ ü emr senüñ halk senünNite kim rahmetü fazlu keremü izzü celâl
Ahmedînüñ dut elin Ahmed-i mürsel hakı-çunKi andan aldı bu yidi şem-i felek nûr-ı cemâl
Derdine lutfuñ-ıla sen kıl anuñ dermân kimKamuya sensin iki kevnde âmâl ü mâl
Dest-gîr olgıl o üftâœeye kim sini diyüBî-nevâ geldi ki fazluñdan ide kesb-i nevâl
Kamu sendendür aña üşbu maânî-i bedîHikmet ü ilm-i beyan u edeb ü hüsn-i makâl
Sıfatuñda sözi eyle irdi kemâle kim anıGer kemâl işidür olursa diye kim zi kemal
Tab bahrından iden gûher-i nazmı istihrâcGörmedi görmeye bu lutf-ıla bir akd-i le’âl