Hamd Saña Yaraşur İy Pâdişâh-ı Bî-zevâl

Hamd saña yaraşur iy pâdişâh-ı bî-zevâlKim Kadîm-i Lem-Yezelsin ü Kerîm-i Lâ-Yezâl

İzzetüñ fikrinde kalmış cakl gonca bîgi tengKudretüñ vasfında olmış rûh lâle bigi lâl

Yir-ile gök toludur senden velî bî-ittisâlKamu câlemden berîsin sen velî bî-infisâl

Âdemüñ nakşını yazduñ bî-devât u bî-kalemÂlemüñ vasfını düzdüñ bî-edât u bî-misâl

Yir ü gögü düzüp itdüñ nûr-ıla zulmet cayânDün ü güni nazm idüp râst kılduñ mâh u sâl

Encüm ü ay u gün-ile göklere virdüñ safâYire hayvân u nebât-ıla bagışladuñ cemâl

Hârdan hurmâ bitürdüñ hâreden yâkut u laclKatradan güher yaratduñ sahradan âb-ı zülâl

Güneş emrüñle senüñ geh zâhir olur geh nihânAy hükmüñde senüñ geh bedr olur geh hilâl

Ne halel bulınur işünde ne hükmüñde hatâNe bekâña var fenâ vü ne kemâlüñe zevâl

Evvel ü âhir çü sensin zâhir ü bâtın dahıPes arada gayr var dimek tasavvurdur muhâl

Çünki yoh zâtuñda sinüñ vasl u beyn ü keyf ü kemPes hayâl ola seni fehm eylemek vehm ü hayâl

Emrüñ-ile her taraf kılur güzer bâd-ı cenûbHükmüñ-ile her nefes olur revân peyk-i şemâl

Saña lâyıkdur cibâdet kim senüñ-durur yakînHalk u emr ü lutf u kahr u kudret ü cizz ü celâl

Akl u nefs olmış senüñ fermânuñ altında mutîİns ü cinni itmis misâlüñ mûcibince imtisâl

Gökde yirde zerre zerre kâfdan kâfa deginBirligüñe kamu şâhid-dur u varlıguña dâl

Nice vasfuñda olmasun hayrân nüfûs-ıla ukûlKi_ol hevâda akl-ı kül olup-durur bî-perr ü bâl

Lutfuñuñ bahrından olur kullaruñ göñline feyzKabz u bast u sahv u şükr ü fikr ü zikr ü vecd ü hâl

Kamu bilür sini lîkin kamu senden bî-haberAnuñ-ıçun şerh idemez vasfuñı nutk u makâl

Âkıl u mackûlu akl u âşık u macşûk u ışkCümle sensin pes n’ireden geldi bunca kîl ü kâl

Sensin İbrâhîm’e viren azm ü İsmâil’e sabrHem viren Yakûb’a hüzn ü Yûsuf’a hüsn ü cemâl

Sanat-ı ihyâyı sensin İsî’ye talîm idenMûsî’ye sensin kılan Firavn mülkin pâ-yi-mâl

Ahmed-i Muhtâr’a sensin kuvvet ü nusret virenDin ü şer asl u fer ü dürlü dürlü hoş-hısâl

Cümle sinüñdür hüviyyet dahı nesne var diyenSenden artuh sözleri bâtıldur anuñla muhâl

Çün didüñ “nahnü kasemnâ” ayn-ı hikmet oldı besBunı dervîş idüben virdügüñ aña mülk ü mâl

Kısmet itdüñ her kişiye anı kim lâyık-dururGer geye Amr atlas u Zeyd’üñ ola geydügi şâl

Halk u emr ü mülk sinündür kamu pes kimseyeİşüñe çün ü çirâ dimeklige yohdur mecâl

Ahmedi’nüñ iy Kerîm itgil güñahın cümle avfKim sen Ehl-i Magfiret’sin bî-şek ü Ehl-i Nevâl

Sen ol ol üftâdeye iki cihânda dest-i gîrÇünki sensin kamu halka iy Hak âmâl ü me’âl

Her günahı ki itdi çünkim sen kaderledüñ añaSehl dut pes anı ol gün ki idesin andan süvâl

Ne saña taatdan assı var ne isyândan ziyânKim kamu ehl-i hidâyet ola ya-hoœ cümle dâl

Zafumı görüp baña sen merhamet it iy RahîmKim azâbuña idemez seng ü âhen ihtimâl

Benligüñ bendinden âzâd eylegil sen bini kimBu taalluk perdesi yolunda olmışdur vebâl