Çünkim Hamel Evini İtdi Âfitâb Menzil

Çünkim hamel evini itdi âfitâb menzilZinde olup reyâhîn gül toldı merkez-i gil

Görgil ki rad sûrı topragı kılup ihyâHaşr-ıla neşre nice rûşen kılur delâyil

Dürr-i yetîme olmış ebr-i bahar mahzenMüşg-i Hıtâyı itmiş bâœ-ı şemâl mahmil

Gül tâc-ı lal urınmış tâc-ı zümürrüd üzreSûz-ıla aña karşu hoş-sâz ider belâbîl

Rûşen-durur çiçekden her talda yüz masâbîhŞöyle ki lâlelerden her yirde biñ meşâil

Fıtrat elini gör kim nice çeker kalemsüzLevhinde sebze-zâruñ jengâr-gûn cedâvıl

Sebze içinde açılup yılduz bigi çiçeklerYirüñ yüzi sıfatında oldı göge müşâkil

Ne nefh buldı yilden agaç ki bikr-iken uşTıfl-ı şükûfeye oldı Meryem-misâl hâmil

Bülbül nevâ iderken yazıldı bu gazel kimİşiden anı eydür lillâh derrü kâyil

Müşgîn saçuñ kodı mı kimsede cân u yâ dilMüşkildür üşbu damun halli vü akda müşkil

Ayı eritdi haclet saldı güni zevâleDidükleri-y-içün kim yüzüñe yüz mukâbil

Cân-ıla dil belâsı gözlerüñüñ füsûnıAkl-ıla dil kemendi zülfüñdeki selâsil

Şavkı-y-ıla lebüñüñ hâk oldı Âb-ı HayvânIşkından eñegüñüñ kurıdı Çâh-ı Bâbil

Yile vire ne kim var gül defterinden evrâkGer görine şemâlüñ gözine bu şemâyil

Lal-i lebüñ firâkı mihnetle cânum aldıGör bahtı ki oldı baña Âb-ı Hayât kâtil

Sevdâ-y-ıla cünûna düşdügi bu-durur kimZülfüñ sevâdın ider cân-ıla ârzû dil

Zülfüñ-ile gözüñe itdürme dahı zulmıKim adl-ile toludur devrân-ı şâh-ı âdil

Sultân-ı Mîr Sülman kim lutf u mekremetdeOlmadı olmayısar kimse aña mümâsil

Ol meşra-ı maâlî ol mecma-ı maânîOl menba-ı mekârim ol matla-i fezâyil

Ol mâh-ı dîn ü devlet ol mihr-i milk ü milletOl kıble-i ekârim ol kıdve-i emâsil

Ol server-i selâtîn ol melce-i memâlikOl zübde-i evâhir ol mefhar-i evâyil

Adâsınuñ nasîbi hatf oldı vü hezîmetRâyâtına olalı âyât-ı feth nâzil

Hasmuñı memleketde azl itdi her ameldenSevgülerün olalı ile güne avâmil

Sancar ola yüregi kılıcuñ añsa SencerTograna yire düşe görse ohuñı Tugrıl

Kanda ki yüz dutarsañ düşmen karara yandıHakk-ıla bir arada nice karara bâtıl

İnâmuñuñ hisâbı akd-ıla add olıcahYüz biñ eger dutılsa âciz kalur enâmil

Sini bezeyeli Hak dürr-i menâkıb-ılaHasmuñı her hünerden ârî eyledi vü bâtıl

Başuña heykel olur tâcuñda ism-i azamN’irede kim yüriyip baglayasın hamâyil

Sinüñle dutdı izzet sini diyen aşâyirSinüñle buldı nusret sini seven kabâyil

Dönmedi işügüñden bî-mâye hîç muhtâcGitmedi der-gehüñden mahrûm hîç sâyil

Gökler varak olursa sıgmaya ana medhünAña kitâb ne olusn yâ defter-i resâyil

Ger heybetüñüñ irse ihsarı kûh-ı KâfaFî’l-hâl düşe anuñ eczâsına zelâzil

Sinün me’âSirüñe lâzım-durur mahâmidSinüñ fezâyilüñe zîver-durur fevâzıl

Kanda ki var hasâyil kamu mahâmid olmazLîkin mahâmid oldı sende kamu hasâyil

Kime ki irdi mihrüñ adı-y-la buldı şöhretKime ki düşdi kahruñ zikrini itdi hâmil

Rifatde işigüñe fehm iremez velîkinEltâfuñ oldı aña irişmege vesâyil

Her ilmde ki vardur meşgûl olursa tabuñDer-hâl hall ide bî-fikr ol yavuz mesâyil

Her söz ki aña mahmil manide bir diyelerFikr idicek bulursın sen aña yüz mesayil

İy niçeler añuban Rûmı ola muhayyerGer Ahmedînüñ ilte şirin Irâk’a nâkil

İd ü bahâr irdi gül bitdi vü şükûfeBülbül nevâsı toldı gül-şende uş mahâfil

Bülbül ünine nûş it câm-ı tezervi rengiKim şâh-ı gül olupdur tâvûs bâ-celâcil

Çünkim sabâh irişdi vakt-i sabûh yatmaKi eydür saña sabâ kim yâ eyyühe’l-müzemmil

Niçe ki bû-sitânda tâze ola reyâhînNiçe ki gül-sitânda nagme ide anâdil

Gül-zâr-ı devletüñüñ ser-sebz ü tâze olsunŞöyle ki anuñ katında tûbî görine zâyil

Ömrüñ ziyade olsun maksûduñ-ıla sinüñOlmasun u hoœ olmaz arada nesne hâyil