Çün Demür-ile Kamışı Kıldı Hâlik Âşikar

Çün demür-ile kamışı kıldı Hâlik âşikarİtdi kılıçla kalem çoh dürlü bahs ü kar-zâr

Didi evvel fahr idiben kılıc kim ol benümKim benüm-çün didi “enzelne’l-hadîd” ol Kirdgâr

Eyle virdi pes cevâbını anuñ anda kalemKim benüm-için didi “nun ve’l-kalem” Perverdigâr

Kılıc aña didi kim benüm iledür pâs-ı milkPes kalem didi benem dîn kasrın iden üstüvâr

Didi kılıc kim benem sultânlara olan kemerPes kalem didi benem sultânlar elinde süvâr

Didi kılıc yir yüzi binümle olur lâle-gûnPes kalem didi benümledür cihân nakşı nigâr

Pes kılıç didi benümle ider ekâbir ululıhPes kalem didi benümle ider efâzıl iftihâr

Pes kılıç didi benem kim feth iderem memleketPes kalem didi memâlik benden almışdur karâr

Pes kılıç didi benem küffârı iden pâyimâlPes kalem didi benem mü’minleri iden pâyidâr

Pes kılıç didi ki şehler düşmenin sayd ideremPes kalem didi benem anları eyleyen şikâr

Pes kılıç didi ki şehler benden ister kuvvetiPes kalem didi ki anlar benden ister istimâr

Pes kılıç didi benüm çoh gûherüm vardur ayanPes kalem didi benem hoœ bahr-ı dürr-i şâh-vâr

Pes kılıç didi ki sîm ü zer-durur baña makâmPes kalem didi ki bahr-ı müşgdür baña diyâr

Pes kılıç didi benem şerri cihândan def idenPes kalem didi benem her hayrı iden ihtiyâr

Pes kılıç didi ki aslum oldı hâk-i hoş-nihadPes kalem didi ki binüm aslum âb-ı hoş-güvâr

Pes kılıç didi ki benem Hızr bigi sebze-pûşPes kalem didi suya saldum benümdi ol şiâr

Pes kılıç didi ki od içinde ben sabr ideremPes kalem didi katısın nûr idemez sini nâr

Pes kılıç didi ki handânam degülem türş-rûyPes kalem didi ki mü’min gerek ola eşk-bâr

Pes kılıç didi dürüstem ben şikestüm hîç yohPes kalem didi şikest itdüm Hak-ıçun ihtiyâr

Pes kılıç didi bilürsin bini gökden inmişemPes kalem didi ki levhi yazmışam bî-iftikâr

Pes kılıç didi ki kamu aybı ben def ideremPes kalem didi benem hoœ kamu gayba râz-dâr

Pes kılıç didi benem hoş-reng ü gâyet ten-dürüstPes kalem didi itdi bini havf-ı Hak zâr u nizâr

Pes kılıç didi ki hükmün âleme olmışdur revânPes kalem didi ki var bende dahı bu iktidâr

Pes kılıç didi ki illerden ben aluram harâcPes kalem didi kamusın ben iderem iddihâr

Pes kılıc didi cihânda olmışam ben muteberPes kalem didi cihâna nîşe ideler itibâr

Pes kılıç didi ki Rüstem’den virürem ben nişânPes kalem didi ki uş İdrîs’den ben yâdigâr

Pes kılıç didi şecâat bende vardur bî-hisâbPes kalem didi belâgat bende vardur bî-şümâr

Pes kılıç didi benem sultânlara hidmet-güzînPes kalem didi benem anlara hoş-midhat-güzâr

Pes kılıç didi ki şâha ben kulam beste-kemerPes kalem didi ki baña dahı budur resm-i kâr

Pes kılıç didi dur imdi varalum şeh katınaTâ ki davimüzi bizüm kat ide ol nâm-dâr

Başı üstine kalem kılıc-ıla oldı revânGirdiler ol pâdişahuñ hazretine rûz-bâr

Mîr Sülmân-ı Süleymân-kadr ü Âsaf-marifetKim halîfe itdi cihâna Hak anı Dâvud-vâr

Ol Ömer adl ü Hasen-hulk u Alî-dildür velîKılıcından künd-dendân olur anuñ Zû’l-fikâr

Şehr ü kişver olalı yüzbiñ göz-ile bu felekAña hem-tâ görmedi görmeyiser bir şehriyâr

Kanı İskender ki göre-y-di nice olur dünyedeHarb ü darb ü bezm ü rezm ü hazm ü azm ü gîr ü dâr

Memleketde pâœişâh olalı adlinden anuñGürg ü mîş ü bâz ü kâz oldı biribirine câr

N’ola oldı-y-ısa bu âlem müsahhar hükmineÇün anuñ-çun yaradıldı encüm ü çarh ü medâr

Atınuñ nalin felek anuñ-çun itmiş tâc-ı serTarf-ı zer bagladı cevzâ aña oldı cân-dâr

Kılıcıdur berk-i rahşân atlarınuñ üni radSüñüsidür ejdehâ vü ohıdur perrende-mâr

Dökdi gerdûn ayagına varını tâ mihr ü mâhHidmeti hakkından anuñ girü kaldı şerme-sâr

Bu meliklerden kim ide ceng anuñla ki anuñBir kolına turamaz biñ Rüstem ü İsfendiyâr

Kâr-zâr idem diyen bu pâdişâhuñ ahdi-leNe aceb ger kalur-ısa kılıcından kâr-zâr

Şehr ü kala heybetine nice döyiser anuñKim aña âsî olursa yıhıla bu nüh-hısâr

Elleri ol bahrdur kim dürridür aña hubâbKılıcı şol od-durur kim mergdür aña şerâr

K’anı yümn-ile bulayım diyü katında kabûlAña virmişdür yemîninden ne kim versa yesâr

Lutfınuñ feyzini görüp bu halâyık üstineŞerme-sâr oldı anuñ-çundur döker ebr-i bahâr

Himmeti ger memleket almaga itse ârzûAz zamândan Rûm’dan feth eyleye tâ Kandehâr

Zulm yıhıldı olalı adli anuñ pâsübânFitne uyıdı olalı bahtı anuñ hûş-yâr

Kahrınuñ nârını çün kim yâd ider düşmeniKatre katre yüregi kan olur eyle kim enâr

Yahmaya tamunuñ odı bir nefes kâfirleriGer anuñ lutfı hevâsı tamuya ide güzâr

Ger kıla kahrı yili bir lahza büstâne güzerÂteşîn ola mizâcında kedû-y-ıla hıyâr

Ger bula ol şeh elinden hâsiyet ebr-i hazânKand bitüre sögüt laliledür serv ü çinâr

Düşmenüñ yavuz adı n’irede kim añılaİt dahı işidür-ise bi’llah andan ide âr

N’ola sındı bigi hasmı ider-ise ıztırâbÇün şehün havfından eriyüp ana irdi iztırâr

Ol gelenlere cevâb ol resme virdi pâdişâhÇün benümsiz arañuzda olmasun bu gîr ü dâr

Bah ki nicesi müverred levn oldı gül-sitânGör ki nicesi mutavves-reng oldı sebze-zâr

Pâœişâhâ husrevâ şâhâ bahâr irişibenUş berâber oldı adlüñ bigi leyl-ile nehâr

Gel varalum mürgi-zâr içinde hoş işidelümKim nicesi nâle ider ışk elinden mürg-zâr

Nûş kıl zerrîn-kadehden bâœe-i yâkût-rengKim bulıtdur gûher-efşân u hevâdur müşg-bâr

Gör ki nîce lâle vü nergis getürmiş hârelerBah ki nice tâze vü ter gül bitürmiş huşk-hâr

Taga bah kim yoluña nice zümürrüdler saçarBâgı gör kim ayaguña sîm ü zer ider nisâr

Lâle almışdur eline sebzede zerrîn-kadehÇünki gördi nergisuñ başında var-durur humâr

Kanda bahsañ lâle vü nesrîn-durur hem nesterenKanda varsañ nergis-i ranâ-durur serv ü arâr

Rûzigâruñ halini çün kim bilürsin nicedürKomagıl câmı elüñden bir dem iy Cem zinhar

Tûtîye beñzer reyâhîn çevresinde serv-bünKevsere beñzer riyâzuñ arasında çeşme-sâr

Mevsüm-i güldür şehâ gül-zâr içinde oturupCâm-ı gül-gûn virsün elüñe nigâr-ı gül-izâr

Bülbülüñ sâzın işidüp bir gazel geldi dileKim diler Zühre ki ide çengine destânın târ

Yazmadı can levhi üstine yüzüñ bigi nigârNakş ideli ay u günüñ şemsesin sûret-nigâr

Fürkatüñüñ hasretinden gözlerüm yaşın görenDir ki hergiz görmedüm kim lal mevc ura bihâr

Gözlerümden dökilürken şem bigi hûn u âbNîşe düşmişdür aceb bilsem yüregüm böyle hâr

Kasdı cân-ısa gözüñüñ aña Bismi’llah fidîBen dahı cehd iderem kim gide boynumdan bu bâr

Ayaguña tuhfe ide-y-düm cânum olmasa-y-dı aybTuhfe itmek ol azîze bir metâı ki ola hwâr

Zulmetini gicenüñ saçuñ bigi sorsañ nedürGöklere çıhdı benüm âh u dütüninden buhâr

Ahmedî vasfın ider ol leb ü dendânınuñAnuñ-ıçun nazm oldı lal ü dürr-i şâh-vâr

İşidicek söz anuñdur gûş aña dutmah gerekGer hakîkat ger kinâyet ger mecâz ü müstecâr

Bahtiyârâ bu söze kimse cevâb eydür-iseGözlerümde nakşı itmege ani idem ihtiyâr

Olmaya gün nûrı resmi-y-ile hergiz münteşirKi ol ulu aduñ benüm nazmumla buldı intişâr

Niçe kim eshârda görine envâ-ı ziyâNiçe kim eşcârdan dirile elvân-ı simâr

Devletünüñ bâgı şöyle tâze olsun kim añaTâ ebed irişmeye nihnet hazânından gubar

Encüm olsun saña yâr ü âsumân olsun mutîDevlet olsun saña hem-ren-baht olsun saña yâr

Ol ki sini tâcdâr eyledi kendü lutf-ılaDüşmenüñüñ kahrı-y-ıla eylesün ol tâci-dâr