Bî-bekâdur Bu Menzil İy Ahbâb

Bî-bekâdur bu menzil iy ahbâbFe’ttekûl’l-lâhe yâ ûli’l-el-bâb

Kopdı kaht-ı vefâ vü bu müşkilKi bulınmaz bu kahta fethü’l-bâb

Olma ahdine garre dünyânuñSadıku’l-kavl ola dime kezzâb

Beni sîr-âb ide dime cihânSanıban bu serâbı sen sîr-âb

Dünyadan kes taallukı ki oldurSenüñ-ile Hak arasında hicâb

Saña senlik-durur ikâb u belâKi oldı âfet ukâba perr-i ukâb

Senligi terk it ki rûşen ideGöñlüñi şule-i ileyh-i me’âb

Zîr ü bâlâ ne varsa oldur besKi yakîn mihr nûrıdur meh-tâb

Hâcetüñ andan isde ki ide sañaFeth-i bâb ol Müfettihü’l-Ebvâb

Ger dilerseñ ki ide günâhuñı mahvTevbe it “innehü Hüve’t-Tevvâb”

Nefsi ko ki olmaya işüñde hatâAkla uy ta ki re’yüñ ola savâb

Ekdügüñ dâneyi nedür bil kimCev-be-cev idilür senüñle hisâb

Dünyada tâat it ki ukbîdeGörmeyesin ki “keyfe kâne ikâb”

Utan andan ki anuñ katında-dururNe ki var zerre zerre ilm-i kitâb

Düriş anlardan ol ki vasfı olaruñGeldi “tûbâ lehüm ve hüsnü me’âb”

Olma câhına dünyanuñ garreKi karâr almadın döner dolâb

Ne assı olmah emel evi mamûrÇünki ola serâ-yı ömr harâb

Dünya kalmaz kimesneye ne gerekPes anuñ-çun bu kamu renc ü azâb

N’oldı gör Şâsb kanı Nîrem ü SâmKandadur Zal ü Rüstem ü Sührâb

Hulefâ n’oldı ya mülûk-ı Acem“Ehleke’d-dehr ûlâ’ike’l-ahzâb”

Taht u tâcı koyup bu sultânlarUş yaturlar çüriyü taht-ı türâb

Sür göñülden bu dünyanuñ mihrinKoma kim büt-gede ola mihrâb

Tîz bitür hayr işi kılma direngKi ider gitmege bu ömr şitâb

Yigid-iken ibâdet it sendenNe gele çünki gide ahd-i şebâb

Zikrini komagıl dilüñden anuñKi aña ider kamu rücûc u iyâb

Dane ekmezsen itme dahla tamacAmel itmezseñ umma hîç sevâb

Kurı yayı ki şirkdür ider olTâatuñı “bikîatin keserâb”

Her ne bâb-ıla ki Ahmedî söylerSözi hikmet olur u faslı hitâb

Üşbu resm-ile yanmaya oda ûdÜşbu sâza iñilemeye rebâb

Sözde anuñ bigiyem diyene di kimNice bülbül bigi ide nagme gurâb

Oldur ol kuş ki şâh-ı sidre añaDâm-durur yolında iy ashâb