Bî-bekâdur Bu Menzil İy Ahbâb

Bî-bekâdur bu menzil iy ahbâbFe’ttekûl’l-lâhe yâ ûli’l-el-bâb Kopdı kaht-ı vefâ vü bu müşkilKi bulınmaz bu kahta fethü’l-bâbOlma ahdine garre dünyânuñSadıku’l-kavl ola dime kezzâbBeni sîr-âb ide dime cihânSanıban bu serâbı sen sîr-âbDünyadan kes taallukı ki oldurSenüñ-ile Hak arasında hicâbSaña senlik-durur ikâb u belâKi oldı âfet ukâba perr-i ukâbSenligi terk it ki rûşen ideGöñlüñi şule-i ileyh-i me’âbZîr ü bâlâ ne varsa oldur besKi yakîn mihr nûrıdur meh-tâbHâcetüñ andan isde ki ide sañaFeth-i bâb ol Müfettihü’l-EbvâbGer dilerseñ ki ide günâhuñı mahvTevbe it “innehü Hüve’t-Tevvâb”Nefsi ko ki olmaya işüñde hatâAkla uy ta ki re’yüñ ola savâbEkdügüñ dâneyi nedür bil kimCev-be-cev idilür senüñle hisâbDünyada tâat it ki ukbîdeGörmeyesin ki “keyfe kâne ikâb”Utan andan ki anuñ katında-dururNe ki var zerre zerre ilm-i kitâbDüriş anlardan ol ki vasfı olaruñGeldi “tûbâ lehüm ve hüsnü me’âb”Olma câhına dünyanuñ garreKi karâr almadın döner dolâbNe assı olmah emel evi mamûrÇünki ola serâ-yı ömr harâbDünya kalmaz kimesneye ne gerekPes anuñ-çun bu kamu renc ü azâbN’oldı gör Şâsb kanı Nîrem ü SâmKandadur Zal ü Rüstem ü SührâbHulefâ n’oldı ya mülûk-ı Acem“Ehleke’d-dehr ûlâ’ike’l-ahzâb”Taht u tâcı koyup bu sultânlarUş yaturlar çüriyü taht-ı türâbSür göñülden bu dünyanuñ mihrinKoma kim büt-gede ola mihrâbTîz bitür hayr işi kılma direngKi ider gitmege bu ömr şitâbYigid-iken ibâdet it sendenNe gele çünki gide ahd-i şebâb Zikrini komagıl dilüñden anuñKi aña ider kamu rücûc u iyâbDane ekmezsen itme dahla tamacAmel itmezseñ umma hîç sevâbKurı yayı ki şirkdür ider olTâatuñı “bikîatin keserâb”Her ne bâb-ıla ki Ahmedî söylerSözi hikmet olur u faslı hitâbÜşbu resm-ile yanmaya oda ûdÜşbu sâza iñilemeye rebâbSözde anuñ bigiyem diyene di kimNice bülbül bigi ide nagme gurâbOldur ol kuş ki şâh-ı sidre añaDâm-durur yolında iy ashâb