Ben Ezelde Işkuñı Cândan Tevellâ İtmişem

Ben ezelde ışkuñı cândan tevellâ itmişemTâ ebed uş senden artuhdan teberrâ itmişemHer kişi bir nesne ider bu cihânda ârzûBen saña kul olmagı senden temennâ itmişemBir nazar kıldugı-çun gayre bu ter-dâmen gözümKara dürtüp yüzine ben anı rüsvâ itmişemCan lebüñ sırrında bir şîrîn-haber virdi bañaBen anı gör kim ne lutf-ıla mü’eddâ itmişemSini görmekde gözümüñ ayni insâniyyetinSen bilürsin gerçi ayruhdan muammâ itmişemGayb nakşı-y-ıla her-dem müntakış ola diyüGöñlümüñ âyînesini uş musaffâ itmişemRabbi ernî didüm-ise bir tecellî-çün n’olaGöñlümi ol nûra çün kim Tûr-ı Sînâ itmişemOl güher yolına kim görinmez itmege nisârAltunı lal-i mezâb-ıla muhallâ itmişemBu vücûd-ısa aramızdaki olmışdur hicâbUş anı yoluña virmege müheyyâ itmişemYüregümüñ odına bir fath-i bâb ola diyüGözlerümüñ yaşını gör nice deryâ itmişemKadr ü câh u mâl ü mülk ü haşmetinden dünyanuñÇünki fânidür bu göñlümi teberra itmişemMümkin ola mı ki idem bu hâk-dâna iltifâtBen ki bin kez Kuds gül-zârın temâşâ itmişemOldugum-çun yüzüñüñ mihrine şeb-nem bigi mahvAdumuñ yirin serâdan uş «üreyyâ itmişemIkd ider her bî-haber har-mühreyi gûher diyüNakdümüñ ben ıkdını lü’lü-yi lâlâ itmişemHer fasîhüñ sözidür lillâhi derr ü kâ’ilN’irede kim Ahmedînüñ şirin imlâ itmişem