Bahâr Oldı Açıldı Uş Ter-çiçek

Bahâr oldı açıldı uş ter-çiçekYüzüñ bigi oldı münevver çiçek

Yüzüne öykünür didiler bu işiNe cân-ıla ide iy dil-ber çiçek

Sipîœ-âb u sürh-âb urındugı-çunYüzüñe kaçan beñzeyiser çiçek

Firâkuñuñ odına düşdi megerVeger-ni neçün böyle göyner çiçek

Yüzüñüñ hayâsından olup hacilNikâb içre oldı müsetter çiçek

Zer ü sîm ü yâkût ider nisârYoluña zihî pâk-gûher çiçek

Şükûfe kenîzek olam dir sañaAnuñ-ıçun adını eyler çiçek

Yüzüñ şemin irte gice gün bigiÇirâg-ıla her yaña isder çiçek

Cemâlüñ hayâli düşer göñlümeGözüme çün olur musavver çiçek

Yüzüñden gidermez gözin bir nefesZihî âşık-ı pak-manzar çiçek

Sabârah saçuñ kohusın almasaBula mı dem-i rûh-perver çiçek

Yüzüñ şavk-ıla yaş yirine dökerGözinden gül-âb-ı mukattar çiçek

Şeref burcına irdi güneş girüKi handândur u tâze vü ter çiçek

Saçar topraga dürr ü gûher bulıtSavurur yile müşg ü anber çiçek

Virür bâg necm ü şecerden nişânKi zühre bigi oldı ezher çiçek

Sabâ gün bigi zâhir ider sabâhGice n’itse göñlinde muzmer çiçek

Meger nergis içer çemende girüKi dutmışdur öñinde sâgar çiçek

Bu nâzük vücûh-ıla kim görinürAceb mi oldı-y-ısa tüvân-ger çiçek

Aceb mi olur-ısa ıtr-ıla bâgKi yahup-durur bunca micmer çiçek

Ne yil var başındaki pîr-âne-serDüzer rast-piraye-i zer çiçek

Degülse tolu başı bâœ-ı gurûrNe ömrine urınur efser çiçek

Cihan bî-vefâlıgıdur yazıluGörür uş tolu hat müşeccer çiçek

Bu gün geldi kim yarın ide sañaNedür dünyâ hâlin mukarrer çiçek

Saña yiter itseñ görüp itibârKi ne resme biterse yiter çiçek

Bahâr uş yiter haşre rûşen delîlKi rad oldı sor ehl-i mahşer çiçek

Olur zâhir uş sırr-ı yuhyî’l-izâmBu gün ki oldı zinde ser-a-ser çiçek

Zihî rengi-i rez ki oldı anuñ sun-ılaBoyasuz saru vü kızıl her çiçek

Ne keşf ehlidür kim gice gündüzinKıyâm u sıyam-ıla sürer çiçek

Salâta âb-dest-ile ider iftitâhNe zâhiddür Allahü Ekber çiçek

Yil-ile su üstinde ider tekye-gâhKi olmış-durur Hızra hem-ber çiçek

Beşâşetde handân neçündür acebBilürken ki olmaz muammer çiçek

Görür mâlı kim yil alur varınıYidürmeyene hande ider çiçek

Hezârân göz açup bahar her yañaGörine diyü şâh-ı saf-der çiçek

Şeh-i memleket mîr Sülmân ki anuñ«enâsında oldı zübân-ver çiçek

Gözi rûşinâyî bula ger ideYolınuñ tozın kuhl-i agber çiçek

N’ireye ki kahruñ semûmı ireOla gonca içinde ahker çiçek

Nesîmi sehâñuñ n’ireye ki ireBitüre kuru taşdan âzer çiçek

Hatîb aduñı añıcah ne acebGetürür-ise hûb-minber çiçek

Kapuñda iki yüzlü oldugıdurKi hak-ile düşd i ber-â-ber çiçek

Nisâr-ıçun atuñ ayahlarınaDöker topraga zerr ü zîver çiçek

Eger kahruñuñ şemmesini göreMüverredken ola muzafer çiçek

Eger mihrüñüñ kohusına bulaOd içinde ola semender çiçek

Şehâ çün bahâr irdi vü her yañaSaru vü yeşil oldı ahmer çiçek

Demi oldı içerseñ mey-i müşg-bûyKi hoş-rengdür ü muanber çiçek

Bihamdi’llah ol geçdi kim revzedenGöze görinürdi muhakkar çiçek

Uş irişdi îd-i mübârek girüKi tâc-ı ser oldı müdenner çiçek

Hilâli kadehden şarâb eyle nûşKi tâbân-durur şöyle ki ahter çiçek

Koma lâle bigi elüñden kadehKi yiryüzine oldı zîver çiçek

Gör uş Ahmedî sözi bigi bugünNe rengîn-durur hûb u mahber çiçek

N’ola pîr-ise çün getürmez bahârTabîatde andan cüvân-ter çiçek

Ol itdügi bâga irişmez hazânHem orada bitmez müzevver çiçek

Nedür defteri bir aceb bâg kimGelür anı görene münker çiçek

Gülüñ defteri bigi varmaz yileEgerçi toludur bu defter çiçek

Duâ yik ki yokdur senâña adedNiçe ki oldı bî-hadd ü bî-mer çiçek

Niçe kim ola rûh-perver sabâNiçe kim ola revh-güster çiçek

Cihân-perver olsun vücûduñ senüñNiçe kim olur nîve-âver çiçek