Bahâr Oldı Açıldı Uş Ter-çiçek
Bahâr oldı açıldı uş ter-çiçekYüzüñ bigi oldı münevver çiçekYüzüne öykünür didiler bu işiNe cân-ıla ide iy dil-ber çiçekSipîœ-âb u sürh-âb urındugı-çunYüzüñe kaçan beñzeyiser çiçekFirâkuñuñ odına düşdi megerVeger-ni neçün böyle göyner çiçekYüzüñüñ hayâsından olup hacilNikâb içre oldı müsetter çiçekZer ü sîm ü yâkût ider nisârYoluña zihî pâk-gûher çiçekŞükûfe kenîzek olam dir sañaAnuñ-ıçun adını eyler çiçekYüzüñ şemin irte gice gün bigiÇirâg-ıla her yaña isder çiçekCemâlüñ hayâli düşer göñlümeGözüme çün olur musavver çiçekYüzüñden gidermez gözin bir nefesZihî âşık-ı pak-manzar çiçek Sabârah saçuñ kohusın almasaBula mı dem-i rûh-perver çiçekYüzüñ şavk-ıla yaş yirine dökerGözinden gül-âb-ı mukattar çiçekŞeref burcına irdi güneş girüKi handândur u tâze vü ter çiçekSaçar topraga dürr ü gûher bulıtSavurur yile müşg ü anber çiçekVirür bâg necm ü şecerden nişânKi zühre bigi oldı ezher çiçekSabâ gün bigi zâhir ider sabâhGice n’itse göñlinde muzmer çiçekMeger nergis içer çemende girüKi dutmışdur öñinde sâgar çiçekBu nâzük vücûh-ıla kim görinürAceb mi oldı-y-ısa tüvân-ger çiçekAceb mi olur-ısa ıtr-ıla bâgKi yahup-durur bunca micmer çiçekNe yil var başındaki pîr-âne-serDüzer rast-piraye-i zer çiçekDegülse tolu başı bâœ-ı gurûrNe ömrine urınur efser çiçekCihan bî-vefâlıgıdur yazıluGörür uş tolu hat müşeccer çiçekBu gün geldi kim yarın ide sañaNedür dünyâ hâlin mukarrer çiçekSaña yiter itseñ görüp itibârKi ne resme biterse yiter çiçekBahâr uş yiter haşre rûşen delîlKi rad oldı sor ehl-i mahşer çiçekOlur zâhir uş sırr-ı yuhyî’l-izâmBu gün ki oldı zinde ser-a-ser çiçekZihî rengi-i rez ki oldı anuñ sun-ılaBoyasuz saru vü kızıl her çiçek Ne keşf ehlidür kim gice gündüzinKıyâm u sıyam-ıla sürer çiçekSalâta âb-dest-ile ider iftitâhNe zâhiddür Allahü Ekber çiçekYil-ile su üstinde ider tekye-gâhKi olmış-durur Hızra hem-ber çiçekBeşâşetde handân neçündür acebBilürken ki olmaz muammer çiçekGörür mâlı kim yil alur varınıYidürmeyene hande ider çiçekHezârân göz açup bahar her yañaGörine diyü şâh-ı saf-der çiçekŞeh-i memleket mîr Sülmân ki anuñ«enâsında oldı zübân-ver çiçekGözi rûşinâyî bula ger ideYolınuñ tozın kuhl-i agber çiçekN’ireye ki kahruñ semûmı ireOla gonca içinde ahker çiçekNesîmi sehâñuñ n’ireye ki ireBitüre kuru taşdan âzer çiçekHatîb aduñı añıcah ne acebGetürür-ise hûb-minber çiçekKapuñda iki yüzlü oldugıdurKi hak-ile düşd i ber-â-ber çiçekNisâr-ıçun atuñ ayahlarınaDöker topraga zerr ü zîver çiçekEger kahruñuñ şemmesini göreMüverredken ola muzafer çiçekEger mihrüñüñ kohusına bulaOd içinde ola semender çiçekŞehâ çün bahâr irdi vü her yañaSaru vü yeşil oldı ahmer çiçekDemi oldı içerseñ mey-i müşg-bûyKi hoş-rengdür ü muanber çiçekBihamdi’llah ol geçdi kim revzedenGöze görinürdi muhakkar çiçekUş irişdi îd-i mübârek girüKi tâc-ı ser oldı müdenner çiçekHilâli kadehden şarâb eyle nûşKi tâbân-durur şöyle ki ahter çiçekKoma lâle bigi elüñden kadehKi yiryüzine oldı zîver çiçekGör uş Ahmedî sözi bigi bugünNe rengîn-durur hûb u mahber çiçekN’ola pîr-ise çün getürmez bahârTabîatde andan cüvân-ter çiçekOl itdügi bâga irişmez hazânHem orada bitmez müzevver çiçekNedür defteri bir aceb bâg kimGelür anı görene münker çiçekGülüñ defteri bigi varmaz yileEgerçi toludur bu defter çiçekDuâ yik ki yokdur senâña adedNiçe ki oldı bî-hadd ü bî-mer çiçekNiçe kim ola rûh-perver sabâNiçe kim ola revh-güster çiçekCihân-perver olsun vücûduñ senüñNiçe kim olur nîve-âver çiçek