Bah İtibâr-ıla Kim Nakş-bend-i Kün-fe-yekûn

Bah itibâr-ıla kim nakş-bend-i kün-fe-yekûnBu yaprag üzre nice yazdı nakş-ı gûn-â-gûnNe sanat itdi agaçlara Kudretüñ kalemiKi reng reng görinür nite ki bûkalemûnŞafak bigi oldı tonı bâguñ âl ü nârincîN’irede-y-idi bu hoş-reng-i atlas u iksûnDökile lal-ile dînâr toprag üstindeMeger ki çıhdı bu yirden hazâyin-i KârûnYeşil agaca nazar it ki sıbgatu’llahdanNice benefş ü kızıldur u saru vü gül-gûnBudahlaruñ hafakanın dem imtilâsındanGidermege zer ü yâkût hevâ ider macuñTolamiş-iken agac özdeginde sarmaşukBu resm-ile yerekân olmış ol aceb neçünDüşer bu topraga bî-hûş u zâr u zerd evrâkMeger hazân yili içürdi bunlara efyûnGören kişi sögüdüñ yapragını bürkededirSunuñ yüzinde ne çâbük yüzer bu zerrîn nûnNebât hâlini gördüñ ki n’itdi bâœ-ı hazânPes olagıl bu bekâsuz cihâna sen magbûnKanı arûs-ı reyâhîn bizenüben kuşlarNüvaht itdügi gül-zârda ney ü kânûnKanı ol ki efser-i yâkût urınur-ı-dı gülİderdi bülbül aña karşu nagme-i mevzûnKanı ol ki sebze-y-ile hulle-pûş-ıdı kühsârKanı ol ki lâle-y-ile lal-i reng-idi hâmûnKanı ol ki işve vü âl-ıla halkı nergis-i mestKılurdı yâr gözi bigi ışkına meftûnKanı ol ki yüzini müşg ü gül-âb-ıla yuyubanBenefşe gâliye dutardı zülfine dünü günBozardı sebze vü sarardı ol yeşil yapragDöküldi gül yile gitdi benefşe olup mahzûnYumuldı nergisüñ uş gözi düşdi lâle yireİçi karara yanup taşı oldı garka-i hûnBiten yiter dirilen ölür ü gleen giderBu yirde evvel ü âhir hemîn budur kânûnFelek degirmenine ibret-ile bah göresinKi degzinüp niçelerüñ süñügin eyledi unAle’l-hakîka Hakuñdur hemîn Vücûd-ı BekâDahı ne varsa bekâsı fenâyadur makrûnBahâr-ıla bu hazânda ne nakşı kim gördüñKamusı ol-durur ol bî-gümânz derûn u birûnBu ışk u âşık u maşûk ol u hem anuñdurCemâl-i suret-i Leylî vü hayret-i Mecnûn Sıfât-ı zâhir ü zâtını bilmeginde anuñUkûl kaldı perîşân nüfûs oldı zebûnMuhayyer oldı bu fikretde Bû Alî SînâCünûna düşdi bu hikmetde akl-ı EflâtûnGerek mi ayn-ı inâyet müsebbih olgıl añaKi nûn içinde aña tesbîh ider-idi Zü’n-nûnKelîm elinde asâyı ol eyledi sübânHem oldur ögreden ihyâ-y-ıçun Mesîhe füsûnRisâlete iden oldur Muhammedi MuhtârVücûdı Âdemüñ ol dem ki tîn-ıdı mesnûnYir-ile gök toludur cümle kudret âsârıAceb mi akl olur-ısa bu kudrete mecnûnİrişmege aña yol müşkil ü perîşândurHemîn şerîat u Kur’ândur aña râh-nümûnÇü farz u nefli anuñ cümle sünnetu’llahdurDüriş dahı itme ol işi ki olmaya mesnûnGünâh çogı-y-ıçun üzme rahmetinden ümîœKi rahmeti gazabından olur anuñ efzûnGünâha tevbe-y-ile göz yaşını salgıl kimBu çirke göz yaşıdur su vü tevbedür sâbûnİ Ahmedî Hakı bilgil mü’essir-i her-şeyZılâm u nûr n’olur yâ tabâyi-i gerdûn Zılâm u nûr arazdur araz nedür muhdisTabâyi uş mütegayyir mizâc-ı gerdûn dûnGer Âdemî-y-iseñ umma vefâ bu gerdûndanKi gâv olanlara ider mütâbaat gerdûnTevakku itme mürüvvet bu çarh u ahterdenKi fazl düşmenidür çarh u ahter-i vârûnBenüm bu kaddüm ü göñlüm hünerden olmışdurBirisi çeşme-i mîm ü birisi halka-i nûnFünûnu fazl-ı kemâle irüreyim diyübenNe dürlü saylar itdüm ki el-cünûn u fünûnFünûn-ı fazlı çü bildüm ki halk içinde nedürDürüst oldı katumda ki el-fünûn u cünûnKelâmı hatm idelüm ol melik duâsı-y-ılaKi oldı ilm serâyına anuñ sehâsı sütûnPenâh-ı milk-i Süleymân Emîr Sülmân BegKi oldı adli-y-ile milk fitneden me’mûnAnuñ duâsı-la kürsî sahâyifi merkûmAnuñ senası-la arşuñ defâtiri meşhûnHak eylesün anı sâhib-kırân bu âlemdeNiçe ki devr-ile gidüp gele dühûr u füzûn