Sürgün

Senin değil bir çocuğun elleriBir daha gülebilmek için yürek genişliğinceBir susmanın gölgesine sığınır-Ellerinde kopan bütün tutuşlarEskiden kalma bir savaş düzeniTutku son kalan çocukturPembeleşen sessizleşen sokaktaYalnızlığın koruduğu ağaçlardaAkşamın korku gibi içilen karanlığıUzun bir yolculukturBir deniz kıyısında çağrışan mavileriTaşır zarflara koyup postacılarBiraz daha geceyse güneşin umuru muBütün mektuplar aynı özlemi yazar-İki yıl geçti yüzümden sen görmeyeli beri