Afşar Timuçin

Bir Garip Kış Sabahı

Üsküdar’da bir başıma kaldım tutuklu gibiDeniz kirli, martılar yorgun, gök kapalı.

Bir yağmur geldi martıları kopardıTozlu mavilerle durgun bir sessizliktenKorka korka biraz da kızarak düşündümBu acı ne bu tutku neyin nesiBaktım ki ne o ne bu koca bir özlemÇekip gidebilirdim yapmadım ellerini öptümZaten nereye sorusunu yanıtlamadan gidemezdimDünya o kadar dolu ki sandıklar çalı süpürgeleriMutluluğa aday olmayan tek kişi yokAma herkes parmağının ucuyla tutuyor dünyayıTozlu resimler bıyıklar mutfak robotlarıDaha neler neler saymakla bitmezEn iyisi ben buradan gideyim dedimEy boşluğa ıslık çalan fabrika bacaları.

Üsküdar’da bir başıma kaldım deli gibiKötüydüm bir yere koyamadım kendimi..