Sen Ki Anlarsın

Kendini bir suyun akışındaVe suları kendi bakışlarındaBulabilenler bilir bu türküyü.Sen ki anlarsınBir türkü uğrunaÇileler çekerdin yıllar boyu.SoluğundaYaban menekşelerinin kokusu.GözlerindeSerin pınarların uğultusu.Dağlar seni yaşardı her günOrmanlar sıcak dostluğunu.

Ne zaman çatlasa bir kayaBir çığlık düşse sularaIrmaklarAdını çizer toprağa.Değil mi kiHep o yangınların adınaAdına belasınaÖzlemi duyulunca özgürlüğünÖfkesini göklere çalanBir şimşek gibi dalardın yaşama.

Sen ki anlarsın bu yaşamıAşklar şimdi hücrelerde tutsakDüğünler kelepçeliDoğumlarVe çocuklar zindanlarda.Bunları nasıl anlatayım sanaBu türküleri nasıl çağırayımBu ninnileri nasıl.ÖlümeKapkara bir kaygı değil artıkBembeyazBir kitap diyoruz koltuğumuzda.Kitapların göğüslerinde kanBu kanı nasıl okuyayım sana.Şimdi devleşen bir öfkeninVe sınırlar ötesi bir özleminBildirisi okunurken her günHer saat, her dakika,Can çekişenBir çağı yaşıyoruz dünyada.

Sen ki anlarsın bu yaşamıOkul yolunda telaşlı bir öğrenciBir grev gözcüsü işyerindeOkunan kitapYazılan defterYükselen bilinçVe eriyen cevherŞimdi sabahın ala şafağındaDoludizginBir at gibi giriyor sulara.